Ch3Thailand Logo

เรื่องย่อซีรีส์ ดวงใจแม่ 15-16 มกราคม 2554

เปิดอ่านแล้ว 23 ครั้ง

เรื่องย่อซีรีส์ ดวงใจแม่ 15-16 มกราคม 2554

15-16 มกราคม 2554

 

 
               เด็กๆยังคงพากันออกทำงานต่อไป ต้าหลงเห็นว่าอาหารที่ได้มาไม่เพียงพอสำหรับทุกคนในครอบครัวจึงรู้สึกท้อแท้ใจอยู่บ้าง  หูจื่อและเทียนจู้ต่างเห็นต้าหลงเป็นคนในครอบครัว ไม่ว่าอาหารที่ได้มาจะมากหรือน้อย ทุกคนก็ต้องร่วมเสพสุขด้วยกัน ต้าหลงตื้นตันใจที่ทุกคนยอมรับตนเป็นคนในครอบครัวสกุลจาง ซิ่วเอ๋อทนฝืนความเจ็บปวดและร่างกายที่อ่อนแอทำงานขนกระสอบข้าว ในที่สุดนางก็เป็นลมหมดสติไป
               เด็กๆต่างวิตกกังวลเกรงว่าซิ่วเอ๋อจะไม่ฟื้นจึงพากันไปอ้อนวอนหมอเลี่ยวมารักษาซิ่วเอ๋อ หมอเลี่ยวเห็นแก่ความกตัญญูของเด็กๆจึงให้เทียนจู้ติดตามตนไปรับยาที่ร้านยา เทียนจู้ไม่อยากติดค้างบุญคุณหมอเลี่ยว หมอเลี่ยวจึงยื่นข้อเสนอให้เทียนจู้มาทำงานส่งยา เทียนจู้ถือยากลับบ้านด้วยความเบิกบานใจ ในที่สุดซิ่วเอ๋อก็ฟื้นได้สติขึ้นมา เด็กๆเตรียมอาหารค่ำไว้แล้ว ซิ่วเอ๋อดีใจได้ไม่นานนัก็ต้องทอดถอนใจเมื่อได้ยินปู่บ่นว่ามีแต่ข้าวไม่มีเนื้อสัตว์ เด็กๆได้ยินเช่นนั้นจึงพูดขึ้นมาว่าเมื่อครั้งที่พ่อยังมีชีวิตอยู่จะมีเนื้อสัตว์กินทุกมื้อ ซิ่วเอ๋ออึ้งกับคำพูดของเด็กๆจนน้ำตาไหลพราก จากนั้นก็ขอโทษเด็กๆที่นางไร้สามารถทำให้ทุกคนต้องพลอยลำบากลำบน เด็กๆพากันปลอบใจซิ่วเอ๋อให้คลายความเศร้าโดยบอกนางว่านับแต่นี้จะไม่กินเนื้อสัตว์อีกต่อไป ซิ่วเอ๋อจ้องมองเด็กๆที่เข้าใจชีวิตด้วยความสงสาร แม้ว่าทุกคนลำบาก ทว่ามีดวงใจหนึ่งเดียวกัน
               จ้าวกังเสียพนันเป็นจำนวนมาก อาเปียวทวงหนี้ถึงกับจะเอามือข้างหนึ่งของจ้าวกังเลยทีเดียว จ้าวกังร้องขอความเมตตาจากอาเปียว อาเปียวรับปากปล่อยจ้าวกังไป แต่มีข้อแม้ว่าภายในสามวันจะต้องใช้หนี้จำนวนยี่สิบเหรียญให้หมด ชิงสุ่ยตรวจสอบบัญชีแล้วพบว่าบัญชีมีปัญหาจึงสอบถามความจริงจากชุนเถา ชุนเถาพยายามบ่ายเลี่ยง แต่รู้อยู่แก่ใจดีว่าเงินทั้งหมดที่หายไปนั้นนางนำไปมอบให้จ้าวกัง จ้าวกังไปรีดไถเงินจากชุนเถา ชุนเถามอบเงินจำนวนหนึ่งเหรียญให้จ้าวกัง จากนั้นก็ยื่นคำขาดว่านางจะไม่ให้เงินจ้าวกังอีกต่อไป จ้าวกังดื่มเหล้าด้วยความกลัดกลุ้มใจที่จะต้องหาเงินจำนวนยี่สิบเหรียญไปใช้หนี้ให้ได้ อาเปียวมาหาจ้าวกังโดยบอกหนทางให้จ้าวกังหาเด็กสาวไปเป็นเด็กรับใช้บ้านเศรษฐี จ้าวกังครุ่นคิดไม่รู้จะไปหาเด็กสาวจากที่ใด
               ซิ่วเอ๋อตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้า นางพบว่าข้าวสารร่อยหรอจึงตัดสินใจไปหยิบยืมเงินจากเจ้าของโรงฆ่าสัตว์ เจ้าของโรงฆ่าสัตว์บอกซิ่วเอ๋อว่าโรงฆ่าสัตว์กำลังจะถูกปิดลง จนปัญญาช่วยซิ่วเอ๋อจริงๆ ซิ่วเอ๋อกลับไปทำงานขนข้าวอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าคนงานกลับไม่อนุญาตให้ซิ่วเอ๋อทำงานอีกต่อไป ขอให้ซิ่วเอ๋อกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ซิ่วเอ๋อขอร้องหัวหน้าคนงานมอบเงินค่าแรงที่ค้างชำระ หัวหน้าคนงานบอกซิ่วเอ๋อว่านางยังทำงานไม่ครบเดือน ไม่สามารถจ่ายค่าแรงได้ ทำให้ซิ่วเอ๋อจำต้องจากไปด้วยความผิดหวัง ซิ่วเอ๋อไปที่ร้านชำเพื่อหยิบยืมข้าวสาร ขณะที่ชิงสุ่ยกำลังมอบข้าวสารให้ซิ่วเอ๋อนั่นเองกลับถูกชุนเถาขัดขวาง ซิ่วเอ๋อขอความเมตตาจากชุนเถาให้นางนำข้าวกลับไปเด็กๆ ชุนเถาฉวยโอกาสเย้ยหยันด้วยการสาดข้าวลงพื้น จากนั้นนางก็บอกซิ่วเอ๋อว่า ถ้าอยากได้ก็เก็บกลับบ้านไป ซิ่เวอ๋อเห็นแก่เด็กๆจึงต้องกล้ำกลืนเก็บข้าวที่เกลื่อนพื้นกลับบ้าน ปู่เห็นซิ่วเอ๋อล้างข้าวซึ่งสกปรกอยู่ในห้องครัว จู่ๆปู่ก็ร้องโวยวายโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยว่าซิ่วเอ๋อคิดวางยาฆ่าปู่ ซิ่วเอ๋อสลดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ต้าหลง,หู่จื่อและเทียนจู้พากันทงานเป็นเด็กส่งของ แต่งานก็น้อยลง ทำให้ทั้งสามคิดตกปลาเพื่อประทังความหิวโหยโดยนำปลากลับบ้านให้น้องๆกิน
 
 
               จ้าวกังอับจนหนทางจึงบากหน้าไปหาซิ่วเอ๋อเพื่อเกลี้ยกล่อมนางให้ขายเป่าเม่ยเป็นสาวใช้บ้านเศรษฐี ซิ่วเอ๋อยืนกรานไม่มีวันทำเช่นนั้นเป็นอันขาด เด็กๆนำปลาที่ตกมาได้มอบให้ซิ่วเอ๋อทำอาหาร เด็กๆพากันเลี้ยงไก่ขอให้ไก่โตเร็วๆเพื่อที่จะได้กินไข่ จ้าวกังได้ยินเช่นนั้นจึงไม่อยากเห็นครอบครัวซิ่วเอ๋อพลัดพรากจากกันจึงตัดสินใจกลับไปหาอาเปียวด้วยความมสิ้นหวัง จ้าวกังบอกอาเปียวว่าตนทำใจไม่ได้ที่จะพลัดพรากเด็กไปจากครอบครัว หลังจากที่อาเปียวซ้อมจ้าวกังจนสะบักสะบอมแล้วก็ยื่นคำขาดว่าถ้าไม่ใช้หนี้ก็ส่งคนมา จากนั้นอาเปียวก็นำแม่ของจ้าวกังมาข่มขู่จ้าวกัง ทำให้จ้าวกังทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ซิ่วเอ๋อตระเตรียมอาหาร เมื่อเรียกปู่มากินอาหารก็พบว่าปู่ไม่สบาย
               เทียนจู้ไปขอยาจากหมอเลี่ยว แต่หมอเลี่ยวไม่อยู่ ศิษย์ของหมอเลี่ยวจึงขับไล่เทียนจู้ไป จ้าวกังเดินผ่านมาด้วยสีหน้าหม่นหมอง เมื่อเห็นเทียนจู้ถูกขับไล่จากร้านยาจึงเข้าไปสอบถามจนรู้ความจริงว่าปู่ป่วยหนัก เมื่อจ้าวกังรู้เช่นนั้นจึงติดตามเทียนจู้กลับไปหาซิ่วเอ๋อ จ้าวกังติดตามเทียนจู้กลับไปหาซิ่วเอ๋อ จ้าวกังเกลี้ยกล่อมซิ่วเอ๋อขายเป่าเม่ยให้บ้านเศรษฐีเป็นเงินยี่สิบเหรียญ ข้อแรกทำให้เป่าเม่ยมีชีวิตสุขสบายขึ้น ข้อสองสามารถนำเงินมารักษาปู่ เมื่อเด็กๆรู้ว่าเป่าเม่ยจะถูกขายให้บ้านเศรษฐี ทุกคนจึงพากันวิงวอนขอร้องซิ่วเอ๋ออย่าได้ขายซิ่วเอ๋อเป็นอันขาด ทำให้ซิ่วเอ๋อไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรดี
               ตกดึก ซิ่วเอ๋อดูแลปู่ซึ่งไม่สบาย หูจื่อคุกเข่าวิงวอนซิ่วเอ๋อให้เห็นแก่ตนและเป่าเม่ยที่กำพร้าพ่อแม่ อย่าได้ขายเป่าเม่ย น้องสาวของตนไปเป็นอันขาด ปู่อาการทรุดหนัก ซิ่วเอ๋อร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าป้ายวิญญาณจางเต๋อเป่า เพื่อรักษาอาการป่วยของปู่ ทำให้นางต้องจำใจขายลูกสาว ขอให้จางเต๋อเป่าเห็นใจ หากจะดุด่าประณามนางก็ยินดี ปู่โวยวายอยากกินเนื้อ ทำให้ซิ่วเอ๋อจำต้องรับปากตามความต้องการของปู่ ในที่สุดซิ่วเอ๋อก็ตัดสินใจขายลูกสาว ซิ่วเอ๋อสอบถามจ้าวกังว่าจะขายให้บ้านเศรษฐีคนใด จ้าวกังตอบโดยเลื่อนลอยว่าขายให้บ้านสกุลเปียน เมื่อซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้นแล้วก็บอกจ้าวกังว่าหลังอาหารค่ำแล้วให้มารับตัวลูกสาวไป จ้าวกังนำสัญญาและเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ซิ่วเอ๋อโดยกำชับนางว่าจะต้องทำสัญญาเป็นหลักฐาน จากนั้นก็จากไป
               ซิ่วเอ๋อจะนำไก่สองตัวที่เลี้ยงไว้ไปทำอาหาร เด็กๆพากันวิงวอนขอร้องอย่าฆ่าไก่ ซิ่วเอ๋อกลับไม่ฟังโดยบอกให้เด็กๆจับไก่ไปไว้ในห้องครัว เด็กๆเห็นซิ่วเอ๋อดึงดันเช่นนั้นจึงตัดสินใจปล่อยไก่ไป เมื่อเด็กๆกลับถึงบ้านพบว่าไก่ทั้งสองตัวที่ปล่อยไปพากันกลับมาที่บ้าน ซิ่วเอ๋อจับไก่สองตัวเข้าไปห้องครัว เด็กๆตกใจมากเมื่อเห็นเช่นนั้น
               ในที่สุดไก่ทั้งสองตัวก็ไม่สามารถรอดพ้นจากความตายไปได้ ซิ่วเอ๋อตักน้ำแกงหนึ่งถ้วยให้ปู่ ที่เหลือให้เด็กๆกิน เด็กๆร้องห่มร้องไห่ต่อว่าซิ่วเอ๋อใจร้าย นำไก่ที่เลี้ยงไว้มาทำเป็นอาหาร ซิ่วเอ๋อทอดถอนใจร้องไห้เปิดเผยความอัดอั้นตันใจออกมา เด็กๆเห็นเช่นนั้นจึงพากันปลอบใจซิ่วเอ๋อ จากนั้นก็พากันฝืนใจกินน้ำแกงยังความตื้นตันใจสู่ซิ่วเอ๋อยิ่งนัก
               จ้าวกังมาที่บ้านซิ่วเอ๋อตามที่นัดหมาย ซิ่วเอ๋อบอกจ้าวกังว่าจะให้อาหนิ่วติดตามจ้าวกังไป เด็กๆพากันตกใจจึงวิงวอนขอร้องซิ่วเอ๋อเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจ อาหนิ่วไม่อยากเชื่อเลยว่าซิ่วเอ๋อจะขายนาง นางจับซิ่วเอ๋อไว้แน่นด้วยไม่อยากไปจากบ้านหลังนี้ ซิ่วเอ๋อจำต้องฝืนใจผลักอาหนิ่ว ด่าทอนาง ทำให้อาหนิ่วต้องติดตามจ้าวกังไปด้วยความเศร้าหมอง ก่อนจากไปอาหนิ่วขอให้ทุกคนดูแลซิ่วเอ๋อให้ดี เชื่อฟังแม่ อย่าให้แม่โมโห หลังจากที่จ้าวกังพาอาหนิ่วไปแล้ว ซิ่วเอ๋อก็ร้องห่มร้องไห้ที่สูญเสียลูกสาวไป จ้าวกังมอบอาหนิ่วให้อาเปียว อาเปียวมอบเงินยี่สิบเหรียญให้จ้าวกังตามสัญญา เมื่อเงินถึงมือ จ้าวกังก็ไปเข้าบ่อนพนันทันที
 
 
               อาหนิ่วถูกอาเปียวนำตัวไปซิ่วฮัวโหลว อาหนิ่วโวยวายร้องกลับบ้าน นางจึงถูกอาเปียวคุมขังไว้ในห้องฟืน จ้าวกังนำเงินที่ได้มาไปเล่นพนันจนหมดเนื้อหมดตัว ทั้งยังถูกนักเลงคุมบ่อนพนันซ้อมจนสะบักสะบอมอีกด้วย เมื่อจ้าวกังไปที่บ้านซิ่วเอ๋อจึงแต่งเรื่องโกหกนางว่าตนโดนปล้น เมื่อซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้นจึงได้แต่ทำใจยอมรับชะตากรรม เปียนเหล่าฮูหยินคิดถึงเปียนลี่หมินลูกชายของนางเป็นอันมาก ทันใดนั้นนางก็ฉุกคิดถึงเด็กๆที่พากันมาเล่นงิ้วโดยเฉพาะอาหนิ่วซึ่งนางชื่นชอบเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าอาการป่วยของปู่ทุเลาลงมากแล้ว ซิ่วเอ๋อเห็นเด็กๆคิดถึงอาหนิ่ว นางจึงตัดสินใจพาเด็กๆไปเยี่ยมอาหนิ่ว ทำให้ทุกคนดีใจมากที่จะได้พบอาหนิ่วอีกครั้ง
               ซิ่วเอ๋อและเด็กๆพากันไปที่บ้านจ้าวกัง ซิ่วเอ๋อขอร้องจ้าวกังให้พานางและลูกไปบ้านสกุลเปียนเพื่อเยี่ยมเยียนอาหนิ่ว เมื่อจ้าวกังได้ยินเช่นนั้นก็หน้าถอดสีรีบบอกปัดว่าตนไม่ว่าง ทำให้ซิ่วเอ๋อและลูกต้องพากันไปที่บ้านสกุลเปียนตามลำพัง จ้าวกังตัดสินใจไปหาอาเปียวเพื่อสอบถามว่าในเวลานี้อาหนิ่วอยู่ที่ใดกันแน่ ซิ่วเอ๋อและลูกๆพากันไปที่บ้านสกุลเปียน แต่กลับถูกห้ามไม่ให้เข้าไป คนบ้านสกุลเปียนบอกซิ่วเอ๋อว่าใครก็ตามที่เข้าบ้านสกุลเปียนจะต้องเปลี่ยนชื่อ ถ้าหากอาหนิ่วเข้ามาอยู่ที่บ้านสกุลเปียนจริงเชือว่านางจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน ขอให้ซิ่วเอ๋อวางใจได้
               จ้าวกังตกใจมากเมื่อรู้ว่าอาหนิ่วจะต้องถูกขายไปยังหอนางโลม ขณะที่จ้าวกังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีก็พบเห็นซิ่วเอ๋อและลูกๆ จ้าวกังเกิดความหวาดกลัวด้วยเกรงว่าซิ่วเอ๋อจะเอาผิดตน นึกไม่ถึงว่ากลับได้รับการขอบคุณจากซิ่วเอ๋อที่ส่งอาหนิ่วให้บ้านสกุลเปียน แม้ว่าไม่ได้พบอาหนิ่ว แต่เมื่อรู้ว่าอาหนิ่วสุขสบายก็วางใจ จ้าวกังฉงนท์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อากุ้ยแห่งซิ่งฮัวโหลวให้ความสนอกสนใจอาหนิ่วเป็นพิเศษ จินฮัวเตือนอากุ้ยอย่าได้แตะต้องอาหนิ่วเป็นอันขาด จินฮัวต้องการสยบอาหนิ่วจึงตบตีนางเพื่อให้เกิดความหวาดกลัว จากนั้นก็ขังนางในห้องฟืน ไม่ให้อาหารและน้ำแก่นาง
               แม้ว่าซิ่วเอ๋อเชื่อว่าอาหนิ่วอยู่ที่บ้านสกุลเปียนอย่างสุขสบาย แต่ความเป็นแม่ก็ยังคงคิดถึงลูก จู่ๆอาการป่วยของปู่ก็ทรุดหนักลง ซิ่วเอ๋อและเทียนจู้พากันไปขอยาที่ร้านยา แต่ก็ต้องผิดหวัง ทั้งสองจึงพากกันไปขอความช่วยเหลือจากชิงสุ่ย แต่กลับถูกชุนเถาขับไล่ไป จ้าวกังซึ่งผ่านมาพบเห็นเหตุการณ์เข้ารู้สึกเอือมระอากับพฤติกรรมของชุนเถายิ่งนัก
               จ้าวกังหยิบยืมเงินจากชุนเถาโดยบอกนางว่าจะนำเงินไปช่วยซิ่วเอ๋อเพื่อรักษาอาการป่วยของปู่ เมื่อชุนเถาได้ยินชื่อซิ่วเอ๋อก็ทำให้นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาโดยปฏิเสธไม่ให้ยืมเงิน จ้าวกังข่มขู่ชุนเถาว่าถ้าหากชุนเถาไม่ให้เงินตนก็ตัดขาดความสัมพันธ์กัน ชุนเถาไม่มีทางเลือกจึงต้องจำใจมอบเงินให้จ้าวกัง จ้าวกังมอบเงินสิบเหรียญให้ซิ่วเอ๋อเพื่อนำไปรักษาอาการป่วยของปู่
               อาหนิ่วตัดสินใจหลบหนีออกจากหอนางโลมในยามวิกาล นึกไม่ถึงถูกจินฮัวและอากุ้ยจับได้จึงถูกนำตัวไปคุมขังในห้องเก็บฟืนดังเดิม อาหนิ่วถูกอากุ้ยโบยตีโดยมีจินฮัวยืนมองด้วยความเลือดเย็น
               อาการป่วยของปู่ทุเลาขึ้น ซิ่วเอ๋อกลัดกลุ้มใจมากที่ต้องหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ทันใดนั้นนางก็ตัดสินใจทำซาลาเปาและหมั่นโถวเพื่อให้เด็กๆนำไปเร่ขาย
               ขณะที่เทียนจู้และหูจื่อขายซาลาเปาและหมั่นโถวอย่างมีความสุขนั่นเอง แต่อีกด้านหนึ่งนั้นอาหนิ่วซึ่งถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืนกำลังหิวโหย
 
               เทียนจู้และหูจื่อพากันไปขายซาลาเปาและหมั่นโถวที่หน้าหอนางโลม เนื่องจากลูกค้าของหอนางโลมอยากกินซาลาเปาและหมั่นโถว ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงถูกอากุ้ยพาเข้าไปในหอนางโลม นึกไม่ถึงทั้งสองคลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นอาหนิ่วจึงพากันส่งเสียงร้องเรียก เมื่ออาหนิ่วเห็นพี่ชายทั้งสอง นางก็รีบวิ่งเข้าไปเพื่อขอความช่วยเหลือให้พานางไปจากหอนางโลม อากุ้ยเห็นเช่นนั้นจึงจับเทียนจู้และหูจื่อโยนออกไปนอกหอนางโลม จากนั้นก็ควบคุมตัวอาหนิ่วไปคุมขังที่ห้องเก็บฟืนดังเดิม จินฮัวมีคำสั่งให้อากุ้ยนำความไปบอกอาเปียว ซิ่วเอ๋อตกใจมากเมื่อรู้ว่าอาหนิ่วถูกขายให้หอนางโลม เมื่อซิ่วเอ๋อตั้งสติได้ก็พาเทียนจู้และหูจื่อไปที่หอนางโลมทันที อาเปียวบอกซิ่วเอ๋อว่าหากต้องการคนไม่ควรมาที่นี่ ทางที่ดีควรไปหาคนที่นำอาหนิ่วมาขาย
               ซิ่วเอ๋อไปที่บ้านสกุลเปียนเพื่อสอบถามให้ได้ความกระจ่าง เหตุใดอาหนิ่วซึ่งมาเป็นสาวใช้บ้านสกุลเปียนจึงถูกขายให้หอนางโลม เปียนฝูบอกซิ่วเอ๋อว่าบ้านสกุลเปียนไม่เคยขายสาวใช้ให้หอนางโลม ที่สำคัญครึ่งปีมานี้บ้านสกุลเปียนไม่ได้ว่าจ้างสาวใช้แม้แต่คนเดียว ซิ่วเอ๋อตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น หลังจากที่เปียนเหล่าฮูหยินรู้ว่าซิ่วเอ๋อมาตามหาลูกสาวถึงบ้านสกุลเปียน นางก็มีคำสั่งให้เปียนฝูสืบหาความจริงให้กระจ่าง ซิ่วเอ๋อออกตามหาจ้าวกัง โก๋วจื่อและพวกบอกซิ่วเอ๋อว่าจ้าวกังไปที่บ้านนาง เมื่อซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้นก็รีบรุดกลับบ้านทันที...
               เด็กๆพากันคาดคั้นเอาความจริงจากจ้าวกังว่าเหตุใดจึงขายอาหนิ่วให้หอนางโลม จ้าวกังกลับนิ่งเงียบไม่ตอบ เมื่อซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้านก็ด่าทอจ้าวกังด้วยความโกรธว่าการที่ทำเช่นนี้ไม่รู้สึกผิดต่อจางเต๋อเป่าที่ล่วงลับไปแล้วหรืออย่างไร จ้าวกังอธิบายความด้วยความสำนึกผิดว่าตนถูกอาเปียวหลอกลวง หากตนรู้ว่าอาหนิ่วจะถูกขายให้หอนางโลม ตนไม่มีวันมอบอาหนิ่วให้อาเปียวอย่างแน่นอน จ้าวกังขอร้องซิ่วเอ๋อให้เชื่อว่าตนไม่ได้ทำผิดต่อจางเต๋อเป่า ซิ่วเอ๋อขอร้องจ้าวกังคิดหาหนทางช่วยเหลืออาหนิ่ว จ้าวกังตัดสินใจไปเจรจากับอาเปียวตามลำพัง ตนจะต้องพาอาหนิ่วกลับบ้านให้ได้ ซิ่วเอ๋อยืนกรานติดตามจ้าวกังไปเพื่อขอความเห็นใจจากอาเปียว
               อีกด้านหนึ่งนั้น เปียนฝูสืบพบว่าอาหนิ่วถูกขายให้หอนางโลม เมื่อเปียนเหล่าฮูหยินรู้เช่นนั้นก็มีคำสั่งให้เปียนฝูไปไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมาที่บ้านสกุลเปียน เปียนฝูเห็นว่าไม่สมควร ทำให้เปียนเหล่าฮูหยินโกรธมาก  
               ซิ่วเอ๋อขอยืมเงินยี่สิบเหรียญจากชิงสุ่ยเพื่อนำไปไถ่ตัวอาหนิ่ว จ้าวกังวิตกกังวลเกรงว่าเรื่องที่ตนยืมเงินสี่สิบเหรียญไปจะแดงขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าชิงสุ่ยยินดีมอบเงินยี่สิบเหรียญให้ซิ่วเอ๋อ แม้แต่ชุนเถาก็ยินดีมอบเงินยี่สิบเหรียญให้ซิ่วเอ๋อเช่นเดียวกัน ทำให้ซิ่วเอ๋อซาบซึ้งใจยิ่งนัก ซิ่วเอ๋อพบว่าจ้าวกังรับเงินสี่สิบเหรียญจากอาเปียว หลังจากที่ซิ่วเอ๋อมอบเงินให้อาเปียวแล้วก็จะพาอาหนิ่วกลับ นึกไม่ถึงว่าอาเปียวกลับโก่งราคาโดยเรียกร้องเงินหนึ่งร้อยเหรียญจากซิ่วเอ๋อ
               ขณะที่ต้าหลงและหูจื่อกำลังเร่ขายซาลาเปาหมั่นโถวนั่นเอง ปู่ก็เข้ามาก่อความวุ่นวาย เทียนจู้และเป่าเม่ยพากันไปส่งกล่องกระดาษให้ลูกค้า นึกไม่ถึงว่าถูกหลี่พ่างและพวกรุมรังแก หลี่พ่างบอกเป่าเม่ยว่าซิ่วเอ๋อเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย วันนี้ซิ่วเอ๋อขายอาหนิ่ว วันหน้าก็ต้องขายเป่าเม่ย เทียนจู้โกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น เป่าเม่ยร้องห่มร้องไห้ต้องการกลับบ้านเพื่อยืนยันความจริงจากซิ่วเอ๋อว่าจะขายนางจริงหรือไม่ เทียนจู้เห็นเช่นนั้นจึงรีบตามเป่าเม่ยไป
               ซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าจะหาเงินหนึ่งร้อยเหรียญจากที่ใด จ้าวกังเสนอให้ขายบ้านสกุลจางเพื่อนำเงินไปไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมา ซิ่วเอ๋อโกรธมากจึงสั่งให้จ้าวกังหุบปาก จากนั้นเป่าเม่ยก็ร้องห่มร้องไห้วิ่งเข้ามาถามซิ่วเอ๋อว่านางเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายจริงหรือไม่ ขอให้ซิ่วเอ๋อรับอาหนิ่วกลับมา ซิ่วเอ๋อบอกเป่าเม่ยด้วยความสิ้นหวังว่านางอับจนหนทางที่จะนำอาหนิ่วกลับมา เมื่อเป่าเม่ยได้ยินเช่นนั้นก็ทุบตี   ซิ่วเอ๋อด้วยความโกรธ จากนั้นก็วิ่งเข้าห้องไป ต่อมา ซิ่วเอ๋อซึ่งกำลังเศร้าโศกเสียใจก็ได้ยินเทียนจู้ต่อว่านางไม่คู่ควรเป็นแม่อีกต่อไป ซิ่วเอ๋อจับจ้องไปที่เทียนจู้โดยแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเทียนจู้จะกล้าพูดเช่นนี้ออกมา จ้าวกังด่าทอเทียนจู้ด้วยความโกรธ จากนั้นก็สั่งให้เทียนจู้ขอโทษซิ่วเอ๋อ เทียนจู้กลับตะโกนว่าเกลียดชังซิ่วเอ๋อ จากนั้นก็วิ่งเข้าห้องไปโดยไม่ฟังคำสั่งจ้าวกัง จ้าวกังปลอบใจซิ่วเอ๋อ ทว่าซิ่วเอ๋อกลับขับไล่จ้าวกังไป หลังจากที่จ้าวกังจากไปแล้ว นางก็ร้องห่มร้องไห้ด้วยความเสียใจ

               ซิ่งเอ๋อออกยืมเงินจากชาวบ้าน แต่ก็ยังไม่ครบหนึ่งร้อยเหรียญ ขณะที่ซิ่วเอ๋อกลังกลัดกลุ้มใจนั่นเอง  ดูเหมือนว่าปู่ได้เตือนสติซิ่วเอ๋อว่ายังมีอีกคนหนึ่งที่สามารถช่วยเหลือนางได้ ด้วยความที่ซิ่วเอ๋อหัวไวจึงรู้ว่าปู่หมายถึงใคร                                 

เรื่องย่อซีรีส์น่าสนใจอื่นๆ

ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 33HD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 28SD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 13Family
Mello.me
YouTube Ch3Thailand

APPLICATIONS

  • 3 LIVE Application

    3 LIVE

    3 LIVE Application IOS 3 LIVE Application Android
  • KrobKruaKao Application

    KrobKruaKao

    KrobKruaKao Application IOS KrobKruaKao Application Android
  • Ch3Thailand Application

    Ch3Thailand

    Ch3Thailand Application IOS Ch3Thailand Application Android