Ch3Thailand Logo

เรื่องย่อซีรีส์ ดวงใจแม่ 22-23 มกราคม 2554

เปิดอ่านแล้ว 27 ครั้ง

เรื่องย่อซีรีส์ ดวงใจแม่ 22-23 มกราคม 2554

22-23 มกราคม 2554

 

               จ้าวกังไปหาซิ่วเอ๋อที่บ้าน แต่ซิ่วเอ๋อไม่อยู่ เด็กๆบอกจ้าวกังว่าซิ่วเอ๋อออกจากบ้านไปแต่เช้าตรู่ ไม่มีใครรู้ว่าซิ่วเอ๋อไปที่ใด ทำให้จ้าวกังต้องกลับไปด้วยความไม่สบายใจซิ่วเอ๋อกลับไปที่บ้านสกุลเฉินเพื่อขอร้องจินถูกสองสามีภรรยาให้เห็นแก่อาหนิ่วซึ่งเป็นลูกหลานบ้านสกุลเฉิน ขอยืมเงินเพื่อไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมา ทว่าจินถูสองสามีภรรยากลับพากันเย้ยหยันซิ่วเอ๋อ กระนั้นซิ่วเอ๋อก็ยังคงวิงวอนขอร้องคนทั้งสองให้ความช่วยเหลืออาหนิ่ว ทันใดนั้น ชาวบ้านสกุลเฉินซึ่งพากันมาที่บ้านของจินถูก็พากันด่าทอทุบตีซิ่วเอ๋อ ผู้นำสกุลเฉินสอบถามซิ่วเอ๋อด้วยความโกรธว่าเหตุใดนางจึงกลับมาที่หมู่บ้านสกุลเฉิน ไม่กลัวตายหรืออย่างไร ซิ่วเอ๋อตอบว่าขอเพียงช่วยชีวิตอาหนิ่ว อะไรๆนางก็ไม่กลัว หลังจากที่ผู้นำสกุลเฉินได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกฉงนท์ขึ้นมา....
               ผู้นำสกุลเฉินต้องการทดสอบความจริงใจของซิ่วเอ๋อจึงสั่งให้นางคลานออกจากบ้านจินถู ซิ่วเอ๋อจำต้องกล้ำกลืนความอัปยศคลานออกจากบ้านจินถู ผู้นำสกุลเฉินเห็นจินถูสองสามีภรรยากระหยิ่มยิ้มย่องจึงรู้สึกว่าทั้งสองทำเกินไปทั้งที่ซิ่วเอ๋อคลานออกมาจากบ้านจินถูสองสามีภรรยา ชาวบ้านก็ยังคงไม่ปล่อยซิ่วเอ๋อไปโดยพากันตามมาทุบตีด่าทอนาง โชคดีที่จ้าวกังมาถึงช่วยเหลือซิ่วเอ๋อเอาไว้โดยพานางกลับบ้านเมื่อจ้าวกังและซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้านก็พบว่าเจ้าของกล่องกระดาษมาคอยเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวนหกเหรียญที่ส่งมอบสินค้าไม่ตรงตามเวลานัดหมาย อาหนิ่วซึ่งถูกคุมขังอยู่ในห้องเก็บฟืน ทั้งหนาวเหน็บทั้งหิว นางมองออกไปนอกหน้าต่างคิดถึงจางเต๋อเป่า,ซิ่วเอ๋อและพี่น้องของนาง
               ขณะที่ซิ่วเอ๋อกำลังตระเตรียมที่หลับที่นอนนั่นเอง เป่าเม่ยก็พูดขึ้นมาด้วยความโกรธว่านางจะไม่นอนกับแม่เลี้ยงใจร้าย ทำให้ซิ่วเอ๋อร่ำไห้ด้วยความเสียใจ พูดไม่ออกเลยทีเดียวด้วยความที่ซิ่วเอ๋ออับจนหนทาง นางจึงตัดสินใจนำโฉนดบ้านสกุลจางออกมาเพื่อนำไปไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมา หู่จื่อแย่งโฉนดบ้านสกุลจางมาจากซิ่วเอ๋อ จากนั้นก็ด่าทอซิ่วเอ๋อว่าไม่เพียงขายอาหนิ่ว วันนี้ยังคิดขายบ้านสกุลจาง ซิ่วเอ๋อพยายามอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ ปู่แย่งโฉนดที่ดินจากหูจื่อมามอบให้ซิ่วเอ๋อ ทำให้หูจื่อวิ่งออกจากบ้านไปด้วยความโกรธ ต้าหลงซึ่งเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดีปลอบใจซิ่วเอ๋อให้คลายความเศร้า
               ซิ่วเอ๋อนำโฉนดบ้าน เงินสดและตั๋วเงินมอบให้จ้าวกังไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมา อาเปียวบอกจ้าวกังด้วยรอยยิ้มว่าต้องหาเงินมาเพิ่มอีกหนึ่งร้อยเหรียญถึงจะปล่อยตัวอาหนิ่ว จ้าวกังโกรธเดือดดาลเมื่อพบว่าอาเปียวไม่รักษาสัญญา อาเปียวแนะนำจ้าวกังนำเงินที่มีอยู่ในมือไปเข้าบ่อนพนัน ไม่มีใครอับโชคตลอดไป วันนี้โชคอาจเป็นของเราก็เป็นได้ คำพูดของอาเปียวทำให้จ้าวกังเกิดความฮึกเหิมขึ้นมาจึงตัดสินใจเข้าบ่อนอีกครั้ง
               จ้าวกังนำถุงใบหนึ่งซึ่งบรรจุเงินจำนวนสามร้อยเหรียญมอบให้อาเปียว อาเปียวรับถุงเงินไว้ด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็คืนโฉนดบ้านสกุลจางให้จ้าวกัง ขณะที่จ้าวกังกำลังจะพาอาหนิ่วจากไปนั่นเอง ทันใดนั้น จ้าวกังก็ถูกสมุนของอาเปียวรุมทำร้าย อาเปียวอารมณ์ดีบอกจ้าวกังว่าตนรู้แต่แรกแล้วว่าจ้าวกังแพ้พนันจนหมดตัว ในถุงเงินมีแต่เศษเหล็กทั้งนั้น จ้าวกังรวบรวมกำลังที่เหลือหลบหนีออกจากหอนางโลม ถึงแม้ต้องตายต้องนำโฉนดบ้านสกุลจางไปคืนซิ่วเอ๋อให้ได้
               ซิ่วเอ๋อและเด็กๆตกใจมากเมื่อเห็นจ้าวกังคลานเข้ามาในบ้านในสภาพที่เลือดนองไปทั้งตัว ซิ่วเอ๋อถามจ้าวกังว่าเหตุใดจึงไม่พาอาหนิ่วกลับมาด้วยกัน จ้าวกังบอกซิ่วเอ๋อว่าตนถูกอาเปียวหลอก โชคดีที่รักษาโฉนดบ้านสกุลจางไว้ได้ ทันใดนั้น อาเปียวและสมุนก็พากันมาที่บ้านซิ่วเอ๋อ อาเปียวบอกซิ่วเอ๋อว่าจ้าวกังนำโฉนดบ้านสกุลจาง,เงินสดและตั๋วเงินไปเล่นพนันจนหมดตัว จากนั้นอาเปียวก็นำโฉนดบ้านสกุลจางออกมาโดยบอกให้ซิ่วเอ๋อและครอบครัวย้ายออกจากบ้านสกุลจางโดยเร็วที่สุด พูดจบก็หัวเราะเดินออกไป จ้าวกังพยายามอธิบายความจริงให้ทุกคนฟัง ซิ่วเอ๋อตัดบทด้วยความสิ้นหวังว่านับแต่นี้จ้าวกังอย่าได้มาให้นางเห็นหน้าอีกต่อไป นับแต่นี้เป็นต้นไปสกุลจางขอตัดขาดความสัมพันธ์กับจ้าวกัง จากนั้นซิ่วเอ๋อก็กลับเข้าบ้าน เมื่อซิ่วเอ๋อไปแล้วเด็กๆก็พากันรุมทุบตีจ้าวกัง ลากจ้าวกังออกจากบ้านสกุลจาง จ้าวกังรู้สึกผิดต่อสกุลจางยิ่งนัก
 
 
               หลังจากที่เด็กๆรู้ความจริงว่าจ้าวกังเป็นเหตุให้อาหนิ่วถูกขายให้หอนางโลมแล้ว เด็กๆก็พากันไปขอโทษซิ่วเอ๋อ ซิ่วเอ๋อปลาบปลื้มใจมากเมื่อเห็นเด็กๆเติบโตรู้จักชีวิต เรื่องที่ต้องย้ายออกจากบ้านสกุลจางสร้างความเจ็บปวดให้ซิ่วเอ๋อเป็นอันมาก เด็กๆพากันเก็บข้าวของสัมภาระด้วยความอาลัยอาวรณ์บ้านสกุลจาง ซิ่วเอ๋อก็มีความรู้สึกไม่แตกต่างจากเด็กๆแต่อย่างใดซิ่วเอ๋อพาเด็กๆและปู่ย้ายออกจากบ้านสกุลจางโดยมีอาเปียวยืนจ้องมอง อาเปียวเห็นซิ่วเอ๋ออาลัยอาวรณ์จึงจงใจพูดขึ้นมาว่าถ้าหากไม่มีที่อยู่ ซิ่งฮัวโหลวยังมีห้องว่างสำหรับซิ่วเอ๋อ ซิ่วเอ๋อและครอบครัวพากันไปจากบ้านสกุลจางด้วยความอาดูรเปียนฝูไม่ยินดีให้ความช่วยเหลือเปียนเหล่าฮูหยินไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมาที่บ้านสกุลเปียน แต่เมื่อเห็นเปียนเหล่าฮูหยินเจ็บป่วย แต่ก็ไม่ยอมรักษา ทำให้เปียนฝูจำต้องไถ่ตัวอาหนิ่วเพื่อสนองความต้องการของเปียนเหล่าฮูหยิน
               จ้าวกังดื่มเหล้าเมามายด้วยความรู้สึกผิดต่อบ้านสกุลจาง ชุนเถามาหาจ้าวกังโดยบอกจ้าวกังว่านางไม่มีเงินมอบให้จ้าวกังอีกต่อไป จากนั้นนางก็เอ่ยปากตัดขาดความสัมพันธ์กับจ้าวกัง ทำให้จ้าวกังสะเทือนใจอีกครั้งซิ่วเอ๋อและครอบครัวระหกระเหินไม่มีที่ซุกหัวนอน ทุกคนจำต้องใช้วัดเป็นที่พักพิงชั่วคราว จากนั้นทุกคนก็ปรึกษาหารือ หาหนทางไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมาจินฮัวแม่เล้าหอนางโลมสอนงานให้อาหนิ่วเพื่อเตรียมไว้สำหรับรับแขก อาเปียวพาพรรคพวกมาหาความสำราญที่หอนางโลม อาหนิ่วฉวยโอกาสหลบหนี แต่ถูกอากุ้ยพบเห็นเข้า อากุ้ยพาพรรคพวกตามจับตัวอาหนิ่ว อาหนิ่วใช้ปฏิภาณไหวพริบจนสามารถหลบหนีการตามล่าไปได้จนก็ได้พบกับจ้าวกังโดยบังเอิญ อาเปียวหัวเสียเมื่อเห็นสมุนไม่สามารถจับกุมตัวอาหนิ่วกลับมาได้ ต่อมาอาเปียวก็ฉุกคิดได้ว่าอาหนิ่วจะต้องไปหาจ้าวกังอย่างแน่นอนจึงมีคำสั่งให้สมุนออกตามหาจ้าวกัง แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของจ้าวกัง
               จ้าวกังพาอาหนิ่วไปซ่อนตัวในโรงฆ่าสัตว์ แม้แต่ตนเองก็ไม่กล้ากลับบ้าน ในเวลานี้อาหนิ่วถึงรู้ความจริงว่านางไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว คนในครอบครัวก็ไม่รู้ว่าระหกระเหินไปอยู่ที่ใด แม้ว่าเป็นห่วงทุกคน แต่ก็ไม่กล้าออกตามหาถึงแม้เปียนฝูรับปากให้ความช่วยเหลืออาหนิ่วตามความต้องการของเปียนเหล่าฮูหยิน กระนั้นบ้านสกุลเปียนก็ไม่สะดวกออกหน้า เปียนฝูจึงขอแรงจากจินถูสองสามีภรรยาให้นำเงินหนึ่งร้อยเหรียญไปที่หอนางโลม เพื่อไถ่ตัวอาหนิ่วกลับมามอบให้ตน จินถูสองสามีภรรยาตาลุกโพลงเมื่อเห็นเงินจึงรับปากปฏิบัติตามความต้องการของเปียนฝู
 
 
               อาเปียวส่งคนออกตามหาอาหนิ่วและจ้าวกัง แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาคนทั้งสองจึงทำให้อาเปียวร้อนใจเป็นอันมาก ทันใดนั้น จินถูสองสามีภรรยาก็นำเงินมาไถ่ตัวอาหนิ่ว ทั้งที่สองฝ่ายเจรจาพูดคุย แต่อาเปียวก็ไม่ได้เปิดเผยความจริงให้จินถูสองสามีภรรยารู้ว่าในเวลานี้อาหนิ่วหลบหนีไปแล้ว ทั้งยังโก่งค่าตัวอาหนิ่วสูงขึ้นจากเดิมสองร้อยเหรียญเป็นสามร้อยเหรียญ อาเปียวรู้ดีว่ามีคนต้องการไถ่ตัวอาหนิ่ว นั่นหมายความว่านางมีราคา คนที่อยากได้นางไปต้องเป็นเศรษฐีอย่างแน่นอน จินถูสองสามีภรรยาเห็นอาเปียวโก่งราคาจึงจากไปโดยไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการ ขอนำความกลับไปปรึกษาหารือกับเปียนฝูเสียก่อนซิ่วเอ๋อพาเด็กๆพักอาศัยอยู่ในวัด ด้านหลังวัดมีเตาและหม้อสำหรับทำอาหาร ทุกคนล้อมวงกินอาหารด้วยกัน ปู่ซึ่งสติไม่สมประดีนักพูดคุยกับรูปปั้นหินหน้าวัด ซิ่วเอ๋ออุ้มโต้วโต้วหวนนึกถึงคำพูดจางเต๋อเป่าก่อนที่จะเสียชีวิตไป สภาพที่อยู่เบื้องหน้า อาหนิ่วไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร บ้านก็ไม่มีแล้ว ความสะเทือนใจทำให้ซิ่วเอ๋อน้ำตาไหลพรากออกมา เด็กๆพากันห้อมล้อมปลอบใจซิ่วเอ๋อ ทุกคนรู้ดีว่าแม่เป็นห่วงอาหนิ่วจึงพากันแยกย้ายออกสืบหาเบาะแสอาหนิ่วเมื่อชิงสุ่ยรู้ว่าซิ่วเอ๋อและครอบครัวระหกระเหิน ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนจึงเกิดความเป็นห่วงขึ้นมา ทว่าชุนเถาคิดแต่เพียงเรื่องที่ซิ่วเอ๋อเป็นหนี้นางสี่สิบเหรียญเท่านั้นจึงถูกชิงสุ่ยด่าทอไม่มีมนุษยธรรม จากนั้นชิงสุ่ยก็เดินจากไปด้วยความโกรธอาหนิ่วซึ่งซ่อนตัวอยู่ในโรงฆ่าสัตว์ ทั้งหิวทั้งหวาดกลัว จ้าวกังลักลอบออกไปขโมยอาหารของชาวบ้านในยามค่ำคืนเพื่อนำมาให้อาหนิ่วประทังชีวิต นึกไม่ถึงว่าอาหนิ่วกลับเก็บอาหารบางส่วนให้แม่และพี่น้อง เมื่อนึกถึงแม่และพี่น้องก็ทำให้นางร้องห่มร้องไห้ออกมา
               เปียนฝูสืบพบว่าอาหนิ่วหลบหนีออกจากหอนางโลมจึงนำความสอบถามจินถูสองสามีภรรยา จินถูสองสามีภรรยาเกิดความหวาดกลัวเกรงว่าเปียนฝูจะเอาผิดพวกตน อีกด้านหนึ่งนั้น เปียนเหล่าฮูหยินเหงาจึงต้องการให้เปียนฝูไถ่ตัวอาหนิ่วมาอยู่ข้างกายนาง นางตำหนิเปียนฝูทำงานล่าช้า เปียนฝูไม่กล้าโต้เถียง แต่ก็คิดว่าเวลายังไม่สุกงอมจะทำการสำเร็จได้อย่างไรเปียนฝูนำความไปปรึกษาหารือตำรวจ ผู้กำกับหลิวนำตำรวจตรวจค้นหอนางโลมซิ่งฮัวโหลว หลักฐานการกระทำความผิดจำนวนมากถูกค้นพบ ทำให้อาเปียวและพวกถูกควบคุมตัวไปยังสถานีตำรวจ สัญญาซื้อขายอาหนิ่วตกอยู่ในมือเปียนฝู ชาวบ้านร่ำลือกันว่าจ้าวกังแจ้งความดำเนินคดีอาเปียว จินฮัวประกันตัวอาเปียวออกมา เมื่ออาเปียวรู้ว่าจ้าวกังแจ้งความดำเนินคดีตนก็โกรธมากส่งคนสืบหาเบาะแสจับตัวจ้าวกังและอาหนิ่วกลับมาให้ได้
               เปียนฝูนำสัญญาซื้อขายอาหนิ่วไปหาจินถูสองสามีภรรยาเพื่อให้คนทั้งสองแย่งอาหนิ่วมาจากซิ่วเอ๋อให้ได้ การนี้ได้มอบเงินมัดจำให้คนทั้งสองเอาไว้ก่อนซิ่วเอ๋อและลูกๆใช้ชีวิตตามมีตามเกิดอยู่ในวัด ด้านหนึ่งต้องลำบากในการใช้ชีวิต อีกด้านหนึ่งก็ต้องตามหาอาหนิ่ว ต่อมา เด็กๆก็คิดหาหนทางยังชีพได้ด้วยการเก็บของป่าไปขายที่ตลาด นึกไม่ถึงว่าได้พบกับสมุนของอาเปียวโดยบังเอิญ สมุนของอาเปียวจับตัวเทียนจู้,หูจื่อและต้าหลงเอาไว้เพื่อสอบถามเบาะแสอาหนิ่ว จ้าวกังซึ่งปลอมตัวมาคว้ามีดขับไล่สมุนของอาเปียว ช่วยชีวิตเด็กๆเอาไว้ คนทั้งสี่หลบหนีไปจนถึงตรอกแห่งหนึ่ง เด็กๆพบว่าคนที่ช่วยชีวิตพวกตนไว้คือจ้าวกัง เดิมทีจ้าวกังต้องการให้เด็กๆให้อภัยตน ทว่าเด็ก ๆ กลับไม่ยอมรับจ้าวกังเป็นพ่อบุญธรรมอีกต่อไปแล้ว
 
 
               เด็กๆพากันกลับไปที่วัดบอกซิ่วเอ๋อว่าอาหนิ่วหลบหนีออกมาจากซิ่งฮัวโหลวได้แล้ว ถึงแม้ว่าซิ่วเอ๋อดีใจ แต่ก็ยังเป็นห่วงความปลอดภัยของอาหนิ่วจ้าวกังสืบหาเบาะแสซิ่วเอ๋ออยู่หลายวันจนรู้ว่านางและลูกๆอาศัยอยู่ที่วัด เมื่อจ้าวกังรู้เช่นนั้นจึงตัดสินใจพาอาหนิ่วไปหา ซิ่วเอ๋อ ขณะที่แม่ลูกได้พบหน้ากันนั่นเอง อาเปียวและพวกก็ปรากฏตัวจับตัวอาหนิ่วเอาไว้ ทันใดนั้น ตำรวจและจินถูสองสามีภรรยาก็มาถึง จินถูสองสามีภรรยานำสัญญาเป็นหลักฐานเพื่อให้ได้อาหนิ่วมาครอง ซิ่วเอ๋อน้ำตาไหลพรากเมื่อต้องสูญเสียอาหนิ่วไปอีกครั้งอาหนิ่วถูกนำตัวไปที่บ้านสกุลเปียน หลังจากที่อาบน้ำชำระล้างร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อาหนิ่วแล้ว อาหนิ่วก็ถูกนำตัวไปพบเปียนเหล่าฮูหยิน เปียนเหล่าฮูหยินแสดงท่าทีชื่นชอบอาหนิ่วเป็นพิเศษ นับแต่นี้เป็นต้นไปอาหนิ่วได้กลายเป็นคุณหนูบ้านสกุลเปียนไปเสียแล้ว
               อาหนิ่วได้รับการปฏิบัติราวกับเป็นลูกหลานของเจ้าของบ้าน เปียนเหล่าฮูหยินตั้งชื่อใหม่ให้อาหนิ่วว่าเสี่ยวจินโดยมีสาวใช้สองคนติดตามปรนนิบัติรับใช้ แม้ว่าอาหนิ่วมีชีวิตสุขสบาย แต่นางกลับไม่ต้องการ สิ่งที่นางต้องการคือกลับไปอยู่กับแม่,พี่ชายและน้องสาว เปียนเหล่าฮูหยินโกรธมากจนเป็นลมหมดสติไป
               จ้าวกังยอมรับผิดต่อซิ่วเอ๋อ ทั้งหมดเป็นเพราะตนลุ่มหลงการพนัน ทำให้ซิ่วเอ๋อและครอบครัวต้องมีสภาพเช่นนี้ ซิ่วเอ๋อและเด็กๆเห็นจ้าวกังช่วยอาหนิ่วออกมาจากหอนางโลม ทั้งยังล่วงเกินอาเปียวและพวก ทุกคนจึงไม่ได้ติดใจเอาความจ้าวกังอีกต่อไป ทุกคนปรึกษาหารือกันว่าจะชิงอาหนิ่วจากจินถูสองสามีภรรยากลับมาได้อย่างไร อาเปียวคาดคั้นเอาความจริงจากจินถูสองสามีภรรยาถึงเบาะแสของอาหนิ่ว ทั้งสองปากแข็งจึงถูกอาเปียวและพวกซ้อมจนสะบักสะบอม ทั้งยังถูกชิงเงินที่ได้จากเปียนฝูไปอีกด้วย  ในที่สุดผู้นำหมู่บ้านสกุลเฉินก็รู้ถึงความชั่วร้ายของจินถูสองสามีภรรยา ทำให้ที่แล้วมาเข้าใจผิดซิ่วเอ๋อมาโดยตลอด ผู้นำหมู่บ้านสกุลเฉินจึงตัดสินใจไปที่วัดเพื่อพูดคุยทำความเข้าใจกับซิ่วเอ๋อ
               อาเปียวจากไปได้ไม่นานนัก จ้าวกังก็มาหาจินถูสองสามีภรรยาเพื่อสอบถามถึงอาหนิ่ว จ้าวกังใช้มีดฆ่าสัตว์ขู่จินถูสองสามีภรรยาให้เปิดเผยเบาะแสอาหนิ่วออกมา จินถูสองสามีภรรยาร้องขอความช่วยเหลือจากชาวบ้าน ทำให้จ้าวกังตกอยู่ในวงล้อม ทันใดนั้น ผู้นำหมู่บ้านสกุลเฉินก็มาถึงเปิดเผยความชั่วร้ายของจินถูสองสามีภรรยาออกมา ในเวลานี้เองจ้าวกังถึงรู้ความจริงว่าอาหนิ่วไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านสกุลเฉิน
               หลังจากที่ซิ่วเอ๋อรู้ว่าอาหนิ่วไม่ได้อยู่ที่บ้านจินถูสองสามีภรรยา นางก็พาลูกๆออกสืบหาเบาะแสอาหนิ่ว แต่ก็ไม่ได้ความแต่อย่างใด จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านสกุลเปียน เปียนฝูปฏิเสธว่าไม่เคยพบเห็นอาหนิ่วมาก่อน ทำให้ทุกคนต้องจากไปด้วยความผิดหวัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสร้างความวิตกกังวลให้เปียนฝูยิ่งนัก
               จ้าวกังช่วยซิ่วเอ๋อออกตามหาอาหนิ่ว ทว่าความเคลือนไหวของจ้าวกังกลับอยู่ในสายตาของอาเปียวและพวกโดยตลอด อาเปียวเคียดแค้นจ้าวกังแจ้งความตรวจค้นหอนางโลมของตน ทำให้อาหนิ่วหลบหนีไปได้ บัญชีแค้นเหล่านี้จ้าวกังจะต้องชดใช้ หลังจากที่จ้าวกังถูกอาเปียวทำร้ายจนสะบักสะบอมแล้ว อาเปียวก็สั่งให้จ้าวกังนำเงินสามร้อยเหรียญมาชดใช้ตนให้ได้ ชิงสุ่ยผ่านมาพบเห็นเข้าจึงช่วยเหลือจ้าวกังเอาไว้โดยพาจ้าวกังซึ่งหายใจรวยรินกลับบ้าน ชุนเถาดูแลปรนนิบัติจ้าวกังเป็นอย่างดี จ้าวกังเปิดเผยความในใจบอกรักชุนเถา ชิงสุ่ยผ่านมาพบเห็นเข้าถึงรู้ความจริงว่าที่แล้วมาตนถูกจ้าวกังและชุนเถาสวมเขามาโดยตลอด
               ตกดึก ซิ่วเอ๋อและลูกๆนอนไม่หลับ เป่าเม่ยตื่นจากฝันร้ายตะโกนร้องเรียกพี่สาว ซิ่วเอ๋อนึกถึงสภาพที่เป็นอยู่ นึกถึงนางไม่มีกำลังที่จะดูแลลูกๆ นึกถึงชีวิตที่จะต้องดำเนินต่อไป ทำให้น้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
               แม้ว่าอาหนิ่วมีชีวิตสุขสบายในบ้านสกุลเปียน แต่ก็ไม่มีความสุข ในแต่ละวันนางจะนิ่งเงียบ ไม่ยิ้มแย้ม ในสมองนึกถึงแต่เพียงเรื่องราวที่ใช้ชีวิตร่วมกันกับทุกคนในครอบครัว นึกถึงปู่ นึกถึงพี่ชายที่แบ่งกล้วยหอมกินกัน เปียนเหล่าฮูหยินเห็นอาหนิ่วไม่มีความสุขจึงสั่งเปียนฝูไปซื้อกล้วยหอมมาให้นาง ปู่เดินเตร็ดเตร่อยู่ที่ตลาดฉกกล้วยจากเปียนฝูมาได้หลายใบจึงนำกลับไปที่วัด เมื่อ  ซิ่วเอ๋อและเด็กๆเห็นกล้วยหอมก็พากันนึกถึงอาหนิ่วซึ่งชอบกล้วยหอมเป็นชีวิตจิตใจ หลังจากที่ซิ่วเอ๋อคาดคั้นเอาความจริงจากปู่ถึงที่มาของกล้วยหอมแล้วถึงรู้ว่าได้มาจากคนบ้านสกุลเปียน  ทำให้ซิ่วเอ๋อฉุกคิดได้ว่าเปียนเหล่าฮูหยินชื่นชอบอาหนิ่วเป็นพิเศษขึ้นมาได้  เชื่อว่าอาหนิ่วจะต้องอยู่ที่บ้านสกุลเปียนอย่างแน่นอน ตาหลงอยู่บ้านดูและเป่าเม่ยและโต้วโต้ว ซิ่วเอ๋อพาเทียนจู้,หูจื่อและปู่ไปที่บ้านสกุลเปียน

 

เรื่องย่อซีรีส์น่าสนใจอื่นๆ

ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 33HD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 28SD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 13Family
Mello.me
YouTube Ch3Thailand

APPLICATIONS

  • 3 LIVE Application

    3 LIVE

    3 LIVE Application IOS 3 LIVE Application Android
  • KrobKruaKao Application

    KrobKruaKao

    KrobKruaKao Application IOS KrobKruaKao Application Android
  • Ch3Thailand Application

    Ch3Thailand

    Ch3Thailand Application IOS Ch3Thailand Application Android