พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
Ch3Thailand Logo

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 22-26 ตุลาคม 2555

เปิดอ่านแล้ว 264 ครั้ง

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 22-26 ตุลาคม 2555

22-26 ตุลาคม 2555

ในเวลาเดียวกัน แม่นมหยงก็ยังคงแนะนำกฏระเบียบธรรมเนียมตลอดจนกิริยามารยาทให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อต่อไป เริ่มตั้งแต่การนั่ง การพูด ตลอดจนการยิ้ม เสี่ยวเยี่ยนจื่อถูกแม่นมหยงเคี่ยวเข็ญจนแทบหมดเรี่ยวแรงต่อต้าน จนกระทั่งถึงบทเรียนการกิน ในที่สุดเสี่ยวเยี่ยนจื่อก็สุดที่จะทนต่อไปได้จึงถอดหมวกองค์หญิง เครื่องประดับทิ้งไป หุนหันวิ่งออกจากห้องไปโดยตะโกนร้องว่าไม่เป็นองค์หญิงอีกต่อไปแล้ว

               เมื่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับถึงที่พักก็อาละวาดเตะกระถางดอกไม้ลอยออกไปเพื่อระบายอารมณ์โดยหารู้ไม่ว่าเฉียนหลง,ฮองเฮาและพระสนมลิ่งกำลังมายังที่พักของนาง กระถางดอกไม้ลอยอยู่เบื้องพระพักตร์เฉียนหลง หย่งฉีและเอ่อไท่หูตาไวซัดอาวุธลับใส่กระถางดอกไม้ เฉียนหลงทรงทอดพระเนตรเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อในสภาที่แต่งกายไม่เรียบร้อยหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความโกรธ ฮองเฮาทรงใส่ไคล้เสี่ยวเยี่ยนจื่อต่อเฉียนหลง เสี่ยวเยี่ยนจื่อตะโกนร้องไม่เป็นองค์หญิงอะไรทั้งนั้น เมื่อเฉียนหลงทรงได้ยินเช่นนั้นก็ทรงกริ้วมากมีรับสั่งให้โบยเสี่ยวเยี่ยนจื่อยี่สิบไม้ ทุกคนพากันคุกเข่าขอพระเมตตาจากเฉียนหลงทรงถอนรับสั่ง สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และสองหญิงงามพากันเสนอตัวรับโทษแทนองค์หญิง หย่งฉีคุกเข่าทูลขอพระเมตตาจากเฉียนหลงเช่นกัน ยิ่งทำให้เฉียนหลงทรงกริ้ว พระองค์จึงทรงมีรับสั่งให้โบยเพิ่มอีกยี่สิบไม้

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อถูกโบยตีตามที่ได้รับโทษจากเฉียนหลง เมื่อกลับถึงห้องพักเนื้อแตกเป็นริ้ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่เพียงทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อเสียหน้า ทั้งยังทำลายจิตใจนางอีกด้วย เสี่ยวเยี่ยนจื่อปฏิเสธไม่ทายารักษาบาดแผล หย่งฉีและเบนจามินรู้สึกเห็นใจที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อต้องมีสภาพเช่นนี้ ทั้งสองพากันไปหาหมอหลวงฉางโซ่วโดยไม่ได้นัดหมายเพื่อขอยาที่ดีที่สุดมารักษาเสี่ยวเยี่ยนจื่อ อีกด้านหนึ่ง สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และหญิงงามต่างพากันตำหนิตนเองที่ไม่สามารถรับโทษแทนองค์หญิง

               ในเวลาเดียวกันที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อถูกโบยตีนั้น      เอ่อคังและจื่อเวยก็กำลังดื่มด่ำความสุขอยู่ในทุ่งหญ้าเขียวขจี ทั้งสองพูดคุยกันถึงความรักที่ยั่งยืนชั่วฟ้าดินสลาย จื่อเวยวิตกังวลเกรงว่าความฝันจะพังทลายลง ควรทนุถนอมหวงแหนปัจจุบันให้ดีที่สุด เอ่อคังและจื่อเวยวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าเขียวขจีอย่างมีความสุข จู่ๆจื่อเวยก็ถูกคมหญ้าบาดนิ้ว ขณะที่เอ่อคังกำลังห้ามเลือดให้จื่อเวยนั่นเอง จื่อเวยก็พูดขึ้นมาว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อได้รับบาดเจ็บ

               เฉียนหลงทรงไม่สามารถปกปิดความรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องโบยตีลูกสาวเอาไว้ได้ พระสนมลิ่งทูลเฉียนหลงว่าพระองค์ทรงลงโทษเสี่ยวเยี่ยนจื่อหนักเกินไป ที่สำคัญได้ยินมาว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อปฏิเสธการรักษา หลังจากที่เฉียนหลงทรงสดับเช่นนั้น พระองค์ก็ทรงเสด็จเยี่ยมเยียนเสี่ยวเยี่ยนจื่อด้วยพระองค์เอง นึกไม่ถึงว่าสภาพของเสี่ยวเยี่ยนจื่อในเวลานี้นั้นราวกับนกซึ่งตื่นตระหนกอยู่ในกรง ทันทีที่พบเห็นเฉียนหลง นางก็กระโดดขึ้นเตียงทันที ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เฉียนหลงทรงเวทนายิ่งนัก ไม่น่าลงโทษนางรุนแรงถึงเพียงนี้เลย

               เฉียนหลงทรงวางฐานะฮ่องเต้ของแผ่นดินลง พระองค์ทรงใช้พระเมตตาและความรักห่วงใยอบรมสั่งสอนเสี่ยวเยี่ยนจื่อ พระองค์ทรงบรรยายความเจ็บปวดที่เห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อได้รับความทุกข์ทรมานจากบาดแผลที่ถูกลงโทษ นับเป็นอีกครั้งที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อตื้นตันใจในน้ำพระทัยของเฉียนหลงจนโผเข้ากอดพระองค์ร้องไห้ฟูมฟายออกมา

               หย่งฉีเห็นว่ามีเพียงจื่อเวยเท่านั้นที่สามารถปลอบประโลมเสี่ยวเยี่ยนจื่อคลายความทุกข์โศก เมื่อหย่งฉีคิดได้เช่นนั้นจึงตัดสินใจไปหาจื่อเวย ด้วยหวังว่าจื่อเวยจะชี้แนะแนวทางการดำเนินชีวิตให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อ อีกด้านหนึ่งนั้น  เบนจามินทูลขออนุญาตเฉียนหลงใช้ปิงฟู่ระงับความเจ็บปวดจากบาดแผลของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ  เมื่อเฉียนหลงทรงรู้ว่าเบนจามินพาหมอหลวงฉางโซ่วมาด้วยก็ทำให้พระองค์ทรงวางพระทัย

               เบนจามินพาหมอหลวงฉางโซ่วไปหยิบปิงฟู่ในห้องยา นึกไม่ถึงว่าได้พบกับอาจารย์จ้วงคู่อริของหมอหลวงฉางโซ่ว ทั้งสองพูดไม่เข้าหูกันจึงเป็นเหตุลงไม้ลงมือกัน เบนจามินฉวยโอกาสที่ทั้งสองวิวาทกันนำปิงฟู่ไปรักษาเสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               เบนจามินนำปิงฟู่มายังที่พักของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ   เมื่อเบนจามินเห็นหมิงเยี่ยและไฉ่เสียใช้ปิงฟู่ไม่ถูกต้อง เบนจามินจึงลงมือเอง แม้ว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อไม่เชื่อว่าปิงฟู่จะมีประโยชน์ แต่ภายหลังกลับรู้สึกว่าปิงฟู่สามารถคลายความเจ็บปวดไปได้ เสี่ยวเยี่ยนจื่อกำชับเบนจามินว่าอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกสู่ยุทธภพเป็นอันขาด เบนจามินเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อยังมีอารมณ์ขันจึงอดหัวเราะไม่ได้ เบนจามินพูดด้วยรอยยิ้มว่าน้ำแข็งละลายแล้ว ขอให้สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่รีบไปนำน้ำแข็งที่ต้นเครื่องมาโดยเร็ว

               สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่รีบรุดไปที่ต้นเครื่อง เมื่อพ่อครัวหลวงได้ยินว่าต้องการกระเพาะแกะและน้ำแข็งก็รีบปฏิเสธทันที           สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้ยินเช่นนั้นจึงใช้กำลังชิงกระเพาะแกะและน้ำแข็ง ไม่เพียงเท่านั้นยังนำไก่ย่างสี่ตัวติดมือกลับมาด้วย

               ในเวลาเดียวกัน หย่งฉีนำตำรับยารีบรุดไปยังที่พักของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ เสี่ยวเยี่ยนจื่อเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่แต่ในห้องนอนจึงวิ่งออกมายังห้องรับแขกชนกับหย่งฉีซึ่งกำลังอ่านตำรับยาของจื่อเวยอย่างขะมักเขม้นจนล้มลง แต่โชคดีที่หย่งฉีคว้านางไว้ได้ทัน        สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่นำน้ำแข็งกลับมา เบนจามินรีบคว้าน้ำแข็งประคบให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อ สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ถือไก่ย่างยืนตะลึง... การที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้ ทำให้หย่งฉีและเบนจามินต่างตระหนักดีว่าทั้งสองหลงรักเสี่ยวเยี่ยนจื่อองค์หญิงตัวปลอม  เสียแล้ว

               อีกด้านหนึ่งนั้น เอ่อคังพาจื่อเวยไปยังโยวโยวกู่สถานที่ลับแห่งที่สี่ของตน นับเป็นอีกครั้งที่เอ่อคังเปิดเผยความในใจบอกรักจื่อเวยโดยปฏิญาณว่าจะดูแลนางอย่างดีชั่วชีวิต แต่จื่อเวยเห็นว่าเส้นทางข้างหน้ามีอุปสรรคมากมาย นางไม่ปรารถนาที่จะเป็นเซี่ยหยี่เหอคนที่สอง เมื่อเอ่อคังได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความวิตกกังวลขึ้นมา

               หลังจากที่อาการบาดเจ็บของเสี่ยวเยี่ยนจื่อทุเลาแล้ว นางก็คุกเข่าขอร้องหย่งฉีและเอ่อไท่ด้วยหวังว่าทั้งสองจะให้ความช่วยเหลือพานางออกจากวังหลวงไปพบจื่อเวย หย่งฉีเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อรบเร้าเช่นนั้นจึงตัดสินใจเสี่ยงอันตรายสักครั้ง...

               หย่งฉีรักษาคำมั่นสัญญาโดยให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อปลอมตัวเป็นขันทีน้อยลอบออกจากวังหลวง เมื่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อพบเห็นจื่อเวย นางก็รีบคุกเข่าขอโทษทันที ความรู้สึกที่สองพี่น้องได้พบกันนั้น ทั้งที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อรู้สึกผิดและละอายใจต่อจื่อเวย แต่จื่อเวยกลับหลั่งน้ำตาราวกับสายฝนดีใจที่ได้พบเสี่ยวเยี่ยนจื่ออีกครั้ง

               หลังจากที่เบนจามินรู้ความจริงจากสี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อปลอมตัวเป็นขันทีน้อยลอบออกจากวังหลวงแล้วก็เกิดความวิตกกังวลแทบนั่งไม่ติดเลยทีเดียว    แม่นมหยงได้รับแจ้งจากสายข่าวว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อลอบออกจากวังหลวง นางก็รีบนำความกราบทูลฮองเฮาเสด็จยังที่พักเสี่ยวเยี่ยนจื่อทันที ขณะที่ฮองเฮากำลังจะเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของเสี่ยวเยี่ยนจื่อนั่นเอง   หมิงเยี่ยและไฉ่เสียซึ่งภักดีต่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อต่างพากันกลบเกลื่อนปกปิดให้ความช่วยเหลือปกป้องเสี่ยวเยี่ยนจื่อ ฮองเฮาทรงกริ้วจึงตบหน้านางกำนัลทั้งสองเป็นการสั่งสอน เบนจามินเห็นเช่นนั้นจึงรีบรุดออกจากวังหลวงเพื่อตามเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับมา

               เพื่อปกป้องเสี่ยวเยี่ยนจื่อ สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จึงพยายามถ่วงเวลาเพื่อขัดขวางไม่ให้ฮองเฮาทรงนำความกราบทูลเฉียนหลง สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ร่วมมือกันแสดงละครไซอิ๋ว บ้างก็เล่นเป็นซุนหงอคง บ้างก็เล่นเป็นองค์หญิงพัดเหล็กกระโดดไปกระโดดมาพันเนื้อพันตัวฮองเฮาและแม่นมหยง พฤติกรรมของสี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ยังความกริ้วสู่ฮองเฮาเป็นอันมาก พระนางจึงมีรับสั่งให้ลงโทษคนทั้งสี่สถานหนัก

               ขณะที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อและจื่อเวยกำลังรำลึกถึงความหลังหลังจากที่ได้พบกันอีกครั้ง เบนจามินก็รีบรุดมายังบ้านสกุลฝูพาเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับวังหลวงทันที

               ฮองเฮาทรงทูลเชิญเสด็จเฉียนหลงเพื่อเอาผิดองค์หญิงหวนจู(เสี่ยวเยี่ยนจื่อ)    เฉียนหลงและพระสนมลิ่งพากันมายืนหน้าเตียงของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ ทันใดนั้น เสี่ยวเยี่ยนจื่อก็หาวออกมาสร้างความประหลาดใจให้ทุกคนเป็นอันมาก   เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ฮองเฮาและแม่นมหยงถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว  เสี่ยวเยี่ยนจื่อออดอ้อนเฉียนหลง ด้วยความที่เฉียนหลงทรงปกป้องเสี่ยวเยี่ยนจื่อ พระองค์จึงทรงรับสั่งว่าจะไต่สวนความจริงเรื่องนี้ในวันรุ่งขึ้น เสี่ยวเยี่ยนจื่อตะลึงงันเมื่อได้ยินเช่นนั้น

               ด้วยความที่เบนจามินร้อนใจพาเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับวังหลวง ทำให้เบนจามินไม่ได้เข้าเรียนวิชาวาดรูปของหลางซื่อหนิง    เบนจามินรู้ดีว่าอาจารย์ชอบกินชอคโกแลตจึงนำชอคโกแลตไปมอบให้เพื่อระงับความโกรธของหลางซื่อหนิง

               เรื่องที่หย่งฉีและเอ่อไท่พาเสี่ยวเยี่ยนจื่อลอบออกจากวังหลวงยังความเคลือบแคลงสงสัยสู่เฉียนหลงเป็นอันมาก พระองค์จึงทรงมีรับสั่งว่าจะคิดบัญชีกับคนทั้งสองในภายหลัง เสี่ยวเยี่ยนจื่อปลอมตัวเป็นขันทีน้อยไปพบหย่งฉีและเอ่อไท่และเอ่อคังเพื่อนัดแนะให้ทุกคนพูดไปในทางเดียวกันเพื่อที่จะไม่ต้องรับโทษ ขณะที่ทุกคนกำลังปรึกษาหารือกันในห้องหนังสือของหย่งฉีนั่นเอง ฮองเฮาและแม่นมหยงพากันมาตรวจสอบที่ตำหนักหย่งเหอ สถานการณ์ไม่สู้ดีสร้างความวิตกกังวลให้ทุกคนเป็นอันมาก เบนจามินกลบเกลื่อนสถานการณ์ด้วยการนำชอคโกแลตออกมาต้อนรับฮองเฮาและแม่นมหยง ฮองเฮาทรงเข้าพระทัยผิดว่าชอคโกแลตเป็นยาพิษ พระนางจึงทรงอาละวาดทูลขอความเป็นธรรมจากเฉียนหลง

               หลังจากที่เฉียนหลงทรงลิ้มลองรสชาติอันแสนอร่อยของชอคโกแลตแล้ว พระองค์ก็ทรงรับสั่งว่านับแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่มีการสืบสาวราวเรื่องที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อลอบออกจากวังหลวงอีกต่อไป   ฮองเฮาทรงกริ้วเป็นฟืนเป็นไฟเมื่อเห็นเฉียนหลงทรงปกป้องเสี่ยวเยี่ยนจื่ออย่างชัดเจน เสี่ยวเยี่ยนจื่อสบโอกาสจึงทูลสรรเสริญเฉียนหลงว่าแผ่นดินมีเฉียนหลง ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินสุขสันต์ เมื่อเฉียนหลงทรงสดับเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้พระองค์ทรงโปรดปรานเสี่ยวเยี่ยนจื่อมากขึ้น

               ฮองเฮาทรงกริ้วมากที่เสียทีต่อเบนจามิน พระนางจึงทรงเสด็จยังหยูอี้กว่านระบายอารมณ์ใส่หลางซื่อหนิงเป็นการใหญ่ หลางซื่อหนิงไม่เคยถูกดูถูกเหยียดหยามมาก่อน ด้วยความโกรธจึงต่อยปากเบนจามิน ทั้งยังออกคำสั่งห้ามไม่ให้เบนจามินออกจากหยูอี้กว่านแม้แต่ก้าวเดียวเป็นอันขาด

               หลังจากที่เอ่อคังคลี่คลายวิกฤตที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อลอบออกจากวังหลวงแล้ว เอ่อคังก็พาจื่อเวยไปยังทะเลดอกไม้เพื่อเปิดเผยความในใจต่อนาง เอ่อคังหวังว่าตนและจื่อเวยจะได้แต่งงานกันอย่างราบรื่นจึงเสนอส่งนางเข้าวังหลวงเพื่อที่จะมีโอกาสใกล้ชิดเฉียนหลง จื่อเวยกลับวิตกกังวลด้วยเกรงว่าจะนำภัยมาสู่เสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               แม้ว่าเบนจามินถูกหลางซื่อหนิงต่อยปาก ทั้งยังถูกลงโทษห้ามออกจากหยูอี้กว่านเป็นอันขาด กระนั้นก็ไม่สามารถทำให้เบนจามินต้องผิดคำมั่นสัญญาต่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อไปได้     ด้วยไหวพริบที่มีเบนจามินจึงติดหนวดปลอมเพื่อปกปิดรอยฟกช้ำที่ปาก จากนั้นก็นำชอคโกแลตไปให้ทุกคนได้ลิ้มลอง เสี่ยวเยี่ยนจื่อพบว่าเบนจามินติดหนวดปลอม ทุกคนพากันหัวเราะที่เห็นรอยฟกช้ำ   ที่ปากของเบนจามิน  เบนจามินไม่ได้นำพาต่อเสียงหัวเราะแต่อย่างใดโดยยังคงเรียกให้ทุกคนลิ้มลองชอคโกแลตอย่างอารมณ์ดี   ทำให้เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่ว แต่หย่งฉีกลับพบความจริงอันหนึ่งว่าเบนจามินไม่เพียงเป็นเพื่อนพ้องที่รู้ใจกัน ทั้งยังเป็นศัตรูหัวใจอีกด้วย

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อเรียนวิชาดนตรี นางเข้าใจผิดคำว่าทำนองซึ่งพ้องเสียงกับคำว่าโชคชะตาจนสร้างเสียงหัวเราะตลกขบขัน   ไปทั่ว     นอกจากนี้ยังเข้าใจคำว่าฉันทลักษณ์ของบทกวีเป็นการต่อยตีโดยนางเข้าใจว่าการต่อยตีเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดี แม้แต่    เฉียนหลงก็ยังทรงอดขำไม่ได้ กระนั้นพระองค์ก็ทรงเห็นถึงความฉลาดและมุมมองที่แตกต่างของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               ฝูหลุนสามีภรรยาพบว่าเอ่อคังและจื่อเวยสนิทสนมกันเป็นพิเศษจึงตักเตือนทั้งสองวางตัวให้ดี แต่เอ่อคังกลับเห็นว่า     ตนบริสุทธิ์ใจโดยยืนยันที่จะยึดมั่นต่อความรักที่มีต่อจื่อเวยต่อไป ฝูฮูหยินคำนึงถึงอนาคตของเอ่อคังเป็นสำคัญจึงออกปากเตือนสติจื่อเวย จื่อเวยสะเทือนใจจึงชักชวนจินสั่งไปจากบ้านสกุลฝู

               เอ่อคังสะเทือนใจมากเมื่อเห็นจดหมายอำลาของจื่อเวย หลังจากที่เอ่อคังออกปากตำหนิฝูหลุนสามีภรรยาแล้วก็รีบออกตามหาจื่อเวยทันที ฝูหลุนสามีภรรยาเห็นปฏิกิริยาที่เอ่อคังแสดงออกมาจึงรู้สึกผิดขึ้นมา

               จื่อเวยและจินสั่งหอบความผิดหวังมายังทะเลดอกไม้เพื่อกล่าวคำอำลา    จื่อเวยหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่นางและเอ่อคังมีความสุขด้วยกันท่ามกลางทะเลดอกไม้ เอ่อคังมายังทะเลดอกไม้เช่นเดียวกัน เนื่องจากทะเลดอกไม้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาจึงไม่เห็นแม้แต่เงาของจื่อเวย จื่อเวยเดินทางไปยังทะเลสาบมรกตต่อไป จินสั่วเห็นจื่อเวยโศกเศร้าก็ทำให้นางพลอยโศกเศร้าไปด้วย เอ่อคังตามมาถึงทะเลสาบมรกต แต่ก็คลาดกันกับจื่อเวยอีกครั้ง พบแต่เพียงความเหงาและความชอกช้ำในจิตใจของตน

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 อื่นๆ

เรื่องย่อซีรีส์ทั้งหมด

เรื่องย่อซีรีส์น่าสนใจอื่นๆ

ดูทีวีออนไลน์

ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 33HD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 28SD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 13Family

APPLICATIONS

  • 3 LIVE Application

    3 LIVE

    3 LIVE Application IOS 3 LIVE Application Android
  • KrobKruaKao Application

    KrobKruaKao

    KrobKruaKao Application IOS KrobKruaKao Application Android
  • Ch3Thailand Application

    Ch3Thailand

    Ch3Thailand Application IOS Ch3Thailand Application Android