ปวงข้าพระพุทธเจ้า ขอน้อมเกล้าน้อมกระหม่อม ถวายความอาลัยแด่ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด
Ch3Thailand Logo

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 12-16 พ.ย.2555

เปิดอ่านแล้ว 133 ครั้ง

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 12-16 พ.ย.2555

12-16 พ.ย. 2555

จินสั่วไม่เห็นจื่อเวยกลับมาเสียที    ด้วยความเป็นห่วงจึงวิ่งไปหานางที่ตำหนักเหยียนส    พระสนมลิ่งปฏิเสธไม่ได้เรียกจื่อเวยมาพบ จินสั่วรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากลจึงชักชวนเสี่ยวจัวจื่อ,เสี่ยวเติ้งจื่อ,หมิงเยี่ยและไฉ่เสียรีบรุดไปที่หอบัณฑิตเพื่อแจ้งข่าวต่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               จื่อเวยถูกทรมานอย่างทารุณเหี้ยมโหดจนหมดสติไป แม่นมหยงสาดน้ำใส่จื่อเวยให้นางได้สติ เพื่อที่จะได้ทรมานนางต่อไป จื่อเวยตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวดจากการทรมานอย่างทารุณเหี้ยมโหดจนแทบขาดใจ แต่ดูเหมือนว่าตราบใดที่ฮองเฮายังไม่ทรงบรรลุถึงเป้าหมาย พระนางก็ยังคงให้แม่นมหยงทรมานต่อไปจนกว่าจื่อเวยรับสารภาพ ขณะที่แม่นมหยงกำลังทรมานจื่อเวยนั่นเอง หยกประจำตระกูลท่เอ่อคังมอบให้จื่อเวยก็หล่นลงมา แม่นมหยงนำหยกประจำตระกูลฝูเป็นหลักฐานยืนยัน จื่อเวยดึงดันที่จะชิงหยกประจำตระกูลที่เอ่อคังมอบให้นางกลับคืนมาให้ได้โดยไม่คำนึงถึงชีวิตของนางแม้แต่น้อย แม่นมหยงนำกรรไกรกรีดมือของจื่อเวย จื่อเวยได้รับความเจ็บปวดจึงคลายมือ หลังจากที่ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรเห็นตัวอักษรสกุลฝูก็ทำให้พระนางทรงเชื่อว่าจื่อเวยเป็นผู้หญิงที่สกุลฝูส่งมาอย่างแน่นอน พระนางทรงมีรับสั่งให้แม่นมหยงตรวจสอบว่าจื่อเวยยังเป็นหญิงสาวพรมจรรย์หรือไม่ จื่อเวยเห็นหยกที่เอ่อคังมอบให้ถูกโยนทิ้งไป ทั้งยังถูกหมิ่นเกียรติให้เปลือยกาย จื่อเวยสุดที่จะทนต่อไปได้จึงตัดสินใจกัดลิ้นฆ่าตัวตาย แต่กลับถูกแม่นมหยงพบเห็นเข้าจึงถูกแม่นมหยงนำผ้ายัดปาก

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อร้อนใจมากเมื่อรู้ว่าจื่อเวยหายตัวไปจากวังหลวงอย่างลึกลับ เสี่ยวเยี่ยนจื่อ,หย่งฉี,เบนจามินและพวกชักชวนกันไปที่ตำนหักฉือหนิงเพื่อสอบถามข่าวคราวของจื่อเวยจากผูกงกง ผูกงกงปฏิเสธไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด ทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อและพวกคว้าน้ำเหลวกลับไป เสี่ยวเยี่ยนจื่อเชื่อว่าการหายตัวไปของจื่อเวยจะต้องเป็นฝีมือของอองเฮาอย่างแน่นอน เมื่อคิดได้เช่นนั้นทุกคนจึงพากันไปที่ตำหนักจิ่งเหยิน

               เอ่อคังร้อนใจมากเมื่อรู้ว่าจื่อเวยหายตัวไปจากวังหลวงอย่างลึกลับ เมื่อไปถึงตำหนักจิ่งเหยิน ฮองเฮากลับทรงปฏิเสธไม่รู้เรื่อง การหายตัวไปอย่างลึกลับของจื่อเวยไม่ได้เกี่ยวข้องกับพระนางแต่อย่างใด จากนั้น ฮองเฮาก็ทรงด่าทอเสี่ยวเยี่ยนจื่อและพวก  ที่พากันมาอาละวาดก่อกวนถึงตำหนักของพระนาง เสี่ยวเยี่ยนจื่อและพวกรู้สึกเคียดแค้น แต่ก็ต้องจำใจจำยอมด้วยไม่มีหลักฐาน เอาผิดฮองเฮา

               เอ่อคังและพวกพากันกลับมาถึงตำหนักก็ยังไม่เห็นจื่อเวยกลับมาเสียที หย่งฉีแนะนำทุกคนเยือกเย็นเพื่อคิดหาหนทางแก้ไขปัญหา ในที่สุดทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่าจะบุกตำหนักจิ่งเหยินในยามวิกาล  และแล้วเอ่อคังก็พบจื่อเวยในห้องลับของตำหนักจิ่งเหยิน เอ่อคังต่อสู้กับองครักษ์ของฮองเฮา ไซ่เวยท้าทายเอ่อคังถ้าแน่จริงให้มาทวงคนในวันพรุ่งนี้

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อรอคอยจนฟ้าสางเพื่อเข้าเฝ้าทูลขอความช่วยเหลือจากเฉียนหลง เฉียนหลงทรงนำพาองครักษ์จำนวนหนึ่งเสด็จยังตำหนักจิ่งเหยินเพื่อทวงจื่อเวยจากฮองเฮา ฮองเฮาทรงยืนกรานว่าจื่อเวยไม่ได้อยู่ในตำหนักจิ่งเหยิน ต่อมา เฉียนหลงและฮองเฮาก็ทรงโต้เถียงกันอย่างรุนแรง เฉียนหลงทรงกริ้วมากจึงทรงมีพระบัญชาให้เอ่อคังและพวกตรวจค้นทุกซอกทุกมุมของตำหนักจิ่งเหยิน    เอ่อคังและพวกไปที่ห้องลับพบเห็นแม่นมหยงกำลังทรมานจื่อเวยอย่างทารุณโหดร้าย

               เอ่อคังพบเห็นแม่นมหยงทรมานจื่อเวยอย่างทารุณโหดร้าย ด้วยความโกรธสุดที่จะทนได้จึงใช้เข็มทองปักไปที่บ่าของแม่นมหยง ส่วนเอ่อไท่นั้นปรี่เข้าไปตบหน้าแม่นมหยง จากนั้นก็ชักกระบี่หมายปลิดชีวิตนางด้วยความโกรธแค้น แต่กลับถูกหย่งฉีขัดขวางเอาไว้ทำให้คมกระบี่ถูกแต่เพียงเส้นผมนางเท่านั้น เบนจามินเห็นจื่อเวยได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงเห็นว่าก่อนอื่นควรช่วยชีวิตจื่อเวยเสียก่อน ส่วนความผิดของแม่นมหยงนั้นให้เฉียนหลงทรงลงอาญา เอ่อคังอุ้มจื่อเวยซึ่งได้รับบาดเจ็บกลับตำหนักด้วยความเจ็บปวดใจ

               เฉียนหลงทรงกริ้วมากเมื่อทอดพระเนตรเห็นจื่อเวยถูกทรมานอย่างทารุณโหดเหี้ยม พระองค์จึงทรงมีรับสั่งให้คุมขังแม่นมหยงไว้ก่อนเพื่อรอรับการลงอาญา อีกด้านหนึ่งนั้น ฮองเฮาพระวรกายสั่นเทาด้วยทรงรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องใหญ่ พระนางทรงคุกเข่าขอพระเมตตาจากเฉียนหลง แต่เฉียนหลงยังทรงกริ้วจึงทรงไม่ใยดีฮองเฮาแม้แต่น้อย ฮองเฮาได้แต่ทรงทอดพระเนตรแม่นมหยงซึ่งถูกนำตัวไปคุมขังด้วยความอาลัยเท่านั้น

               เอ่อคังอุ้มจื่อเวยกลับตำหนัก เมื่อมองไปที่จื่อเวยซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ทำให้เอ่อคังเจ็บปวดทุกข์ทรมานใจยากที่ทำใจได้ การที่จื่อเวยมีสภาพเช่นนี้นั้นส่วนหนึ่งเป็นความผิดของตนที่พานางเข้าวังหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นบาดแผลที่จื่อเวยพยายามกัดลิ้นเพื่อฆ่าตัวตาย เอ่อคังถึงกับหลั่งน้ำตาออกมารำพันว่าหากต้องสูญเสียนางไปตนจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร    

               เบนจามินรีบรุดไปที่สำนักหมอหลวงเพื่อเชิญหมอหลวงฉางโซ่วมารักษาอาการบาดเจ็บของจื่อเวย ฉางโซ่วใช้ความสามารถทางการแพทย์ที่ลึกล้ำรักษาจื่อเวยจนนางคลายความเจ็บปวดไปได้ จากนั้นฉางโซ่วก็รำพันออกมาเหตุใดจึงมีเหตุการณ์เลวร้ายมากมายเกิดขึ้นในวังหลวงไม่จบสิ้นเสียที

               เฉียนหลงทรงเสด็จเยี่ยมเยียนจื่อเวยซึ่งพักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เฉียนหลงทรงไม่เข้าพระทัยว่าเหตุใดฮองเฮาจึงทรงทารุณโหดร้ายต่อจื่อเวยถึงเพียงนี้ หย่งฉีทูลเฉียนหลงตามความเป็นจริงว่าทั้งหมดเป็นความอิจฉาริษยาของฮองเฮาที่ทรงเห็นพระองค์ทรงโปรดเสี่ยวเยี่ยนจื่อและจื่อเวย     ที่สำคัญในคืนนั้นเฉียนหลงทรงเดินหมากรุกกับจื่อเวย ตลอดทั้งคืนก็ยิ่งทำให้ความอิจฉาริษยาของฮองเฮาเพิ่มพูนเป็นทวี เฉียนหลงทรงกริ้วมากจึงทรงกำชับเอ่อคังอีกครั้งให้จัดเวรยามตำหนักของเสี่ยวเยี่ยนจื่ออย่างแน่นหนา ด้วยสภาพที่จื่อเวยได้รับทำให้เฉียนหลงทรงเวทนานางยากที่จะพรรณนาออกมาได้

               ฮองเฮาในสภาพที่เศร้าหมองทรงเสด็จคุกหลวงยามวิกาลเยี่ยมเยียนแม่นมหยง เมื่อพระนางทรงทอดพระเนตรเห็นเส้นผมของแม่นมหยงขาดวิ่นถูกมัดติดกำแพงก็ทำให้พระนางทรงเจ็บปวดยิ่งนัก นายบ่าวร้องห่มร้องไห้ด้วยกัน    ฮองเฮาทรงตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อรู้ว่าเฉียนหลงทรงมีรับสั่งประหารแม่นมหยงในวันพรุ่งนี้ กระนั้นฮองเฮาก็ทรงให้คำมั่นสัญญาต่อแม่นมหยงด้วยน้ำตานองหน้าว่าจะให้ความช่วยเหลือนางจนสุดความสามารถ

               ฮองเฮาทรงทิ้งความเย่อหยิ่งและฐานะอันสูงส่งลงขอความเห็นใจจากเสี่ยวเยี่ยนจื่อและจื่อเวย ด้วยหวังว่าพวกนางจะให้อภัยแม่นมหยง จื่อเวยอาการทุเลาเป็นลำดับ ด้วยจิตใจที่ดีงามของนาง จื่อเวยได้ทูลขอพระเมตตาจากเฉียนหลงทรงปล่อยแม่นม หยง อีกด้านหนึ่ง เพื่อฉลองที่จื่อเวยอาการทุเลาขึ้น สี่ปราชญผู้ยิ่งใหญ่ต่างพากันยุ่งอยู่กับการตระเตรียมการแสดงไซอิ๋วให้จื่อเวย

               เสี่ยวเต้งจื่อแต่งกายเป็นตือโป๊ยก่ายได้สมจริงสมจังจนเรียกเสียงหัวเราะจากเสี่ยวเยี่ยนจื่อและจื่อเวย ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะดังลั่นทั่วตำหนัก เสี่ยวเยี่ยนจื่อนึกสนุกจึงร่วมแสดงด้วยคนโดยชิงกระบองวิเศษจากเสี่ยวจัวจื่อซึ่งแสดงเป็นซุนหงอคงมาครอบครอง     นางใช้กระบองวิเศษไล่หวดสี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งพากันหลบหนีราวกับหนูวิ่งหนีแมว หย่งฉี,เอ่อคังและพวกพากันหัวเราะร่าในความนึกสนุกของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               ขณะที่ทุกคนกำลังปรึกษาหารือกันถึงเรื่องถวายการต้อนรับไทเฮาเสด็จกลับวังหลวงนั่นเอง เฉียนหลงทรงเสด็จมาที่ตำหนักรับสั่งต่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อว่าไม่ต้องเข้าร่วมงานถวายการต้อนรับเสด็จกลับสู่วังหลวงของไทเฮา ทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อผิดหวังยิ่งนัก เพื่อปลอบใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อ จื่อเวยจึงทำเค้กชอคโกแลตให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อเพื่อให้นางนำทูลถวายไทเฮาในวันที่พระนางเสด็จกลับถึง   วังหลวง

               และแล้วขบวนเสด็จอันทรงพระเกียรติของไทเฮาก็ทรงเสด็จถึงวังหลวง     พระสนมอี๋และองค์หญิงฉิงร่วมขบวนเสด็จด้วย นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อซึ่งไม่พอใจที่ถูกห้ามไม่ให้รับขบวนเสด็จไทเฮานั้นได้แฝงตัวเข้าไปอยู่ในขบวนเสด็จเพื่อสร้างความประหลาดพระทัยให้ไทเฮา  แต่นึกไม่ถึงว่าม้าตัวหนึ่งซึ่งอยู่ในขบวนเสด็จได้กินเค้กชอคโกแลตที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อเตรียมไว้เพื่อทูลถวายไทเฮาโดยที่เสี่ยวเยี่ยนจ่อไม่รู้เนื้อรู้ตัว หลังจากที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อรู้สึกตัวก็ทุบตีม้าจนตื่นตระหนกวิ่งเตลิดออกจากขบวนเสด็จ   ทำให้การรับเสด็จไทเฮาเกิดความวุ่นวยโกลาหล บรรดาพระสนมที่พากันมารับเสด็จไทเฮาต่างพากันวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง เอ่อคัง,หย่งฉี,เบนจามินและเอ่อไท่ต่างพากันถวายอารักขาไทเฮาและคุ้มครองบรรดาพระสนม เพียงชั่วพริบตาเดียว ไทเฮาและพระสนมอี๋ก็ถูกม้าซึ่งกำลังตื่นตระหนกพุ่งเข้าชนจนล้มลง หย่งฉีและเอ่อไท่เห็นเช่นนั้นจึงพุ่งตัวเข้าไปรับเพื่อไม่ให้ไทเฮาและพระสนมอี๋ได้รับอันตราย ต่อมา ไทเฮาและพระสนมอี๋ก็พบเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อกัดฟันกรอดยืนประจันหน้าม้าซึ่งกำลังพยศ ด้วยหวังว่าจะปราบม้าพยศให้ได้เพื่อถวายอารักขาไทเฮาและพระสนมอี๋

               ไทเฮาทรงตื่นตระหนกต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เรื่องนี้สร้างความกลัดกลุ้มใจและวิตกกังวลให้เฉียนหลงและบรรดาพระสนมเป็นอันมาก โชคดีที่องค์หญิงฉิงซึ่งเยือกเย็นและสงบนิ่งได้ทูลปลอบพระทัยไทเฮาจนคลายความตื่นตระหนกไปได้ หลังจากที่หมอหลวงฉางโซ่วตรวจพระวรกายไทเฮาอย่างละเอียดแล้วก็ทำให้เฉียนหลงทรงคลายความวิตกกังวลไปได้ ทว่าไทเฮากลับทรงมีพระเสาวนีย์ต่อเฉียนหลวว่าการที่เฉียนหลงทรงสถาปนาเสี่ยวเยี่ยนจื่อเป็นองค์หญิงหวนจูนั้นเป็นความผิดอย่างยิ่ง

               หย่งฉีเป็นห่วงพระสนมอี๋ผู้เป็นแม่ไม่รู้ว่าจะได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นหรือไม่ พระสนมอี๋เห็นว่าแม่ลูกจากกันมานาน ด้วยความคิดถึงจึงติดตามขบวนเสด็จมาในครั้งนี้  ความเป็นแม่ทำให้พระสนมอี๋สัมผัสได้ว่าหย่งฉีลูกชายเติบโตมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อกลัดกลุ้มใจมากที่ก่อเรื่องก่อราวใหญ่โตขึ้นมา แต่หย่งฉี,เอ่อคัง,เบนจามินและเอ่อไท่ต่างพากันโทษนั่นโทษนี่เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อ เพื่อไม่ให้นางเสียใจ แต่นึกไม่ถึวว่าการที่ทุกคนทำเช่นนี้นั้นกลับทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อโกรธเดือดดาล ไม่ต้องการให้ใครมาเอาใจนางทั้งนั้น

               ด้วยความที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อก่อเรื่องก่อราวใหญ่โตขึ้นมาจึงทำให้นางรู้สึกผิด ด้วยความเคียดแค้นตนเองจึงคว้าแส้วิ่งออกไปฟาดทำลายข้าวของระบายอารมณ์ ไม่เพียงกระถางต้นไม้แตกหักเสียหาย เอ่อคังยังถูกแส้หวดจนได้รับบาดเจ็บอีกด้วย ด้วยอารมณ์รุนแรงของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ ไม่ว่าใครก็ตามก็ไม่สามารถยับยั้งนางไว้ได้

               เฉียนหลงทรงเสด็จมายังตำหนักของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ   เสี่ยวเยี่ยนจื่อหวดแส้ไปมาโดยไม่รู้ว่าเฉียนหลงทรงเสด็จมา หย่งฉีถวายอารักขาเฉียนหลงจนถูกแส้หวดเข้าที่ใบหน้า เฉียนหลงทรงผิดหวังยิ่งนักที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อทำความผิดแล้ว ไม่เพียงไม่สำนึกผิด ทั้งยังใช้แส้หวดอาละวาดทำลายข้าวของทำร้ายผู้คน เฉียนหลงทรงสุดที่จะทนต่อไปได้จึงทรงดุด่าเสี่ยวเยี่ยนจื่ออย่างรุนแรง เสี่ยวเยี่ยนจื่อเสียใจที่ถูกดุด่าจึงใช้อารมณ์พาลใส่ม้าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมา เมื่อเฉียนหลงทรงสดับเช่นนั้นก็ทรงกริ้วมากตัดสินพระทัยว่าหลังจากที่ฆ่าม้าแล้วค่อยประหารชีวิตเสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               หลังจากที่ทุกคนกลับเข้าไปในตำหนักแล้วก็พากันทำแผลให้หย่งฉี ปลอบใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อ เสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับเข้าห้องพักเปลี่ยนเครื่องแต่งกายลอบออกจากตำหนัก

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อไปที่คอกม้าเพื่อพบกับเฟยเอ๋อม้าที่ก่อเรื่องก่อราวขึ้นในวันรับเสด็จกลับวังหลวงของไทเฮา เสี่ยวเยี่ยนจื่อรำพันปรับทุกข์กับเฟยเอ๋อด้วยรู้สึกผิดที่นางไม่เชื่อฟังคำพูดของทุกคน ที่ให้เก็บซ่อนตัวอยู่ในห้องพักจนเป็นเหตุก่อให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมา เป็นเหตุให้เฟยเอ๋อต้องถูกฆ่าไปด้วย เสี่ยวเยี่ยนจื่อรำพันไปก็ร้องไห้ไป คำพูดซึ่งพรั่งพรูออกมาจากจิตใจของ        เสี่ยวเยี่ยนจื่อถูกเบนจามินซึ่งสะกดรอยตามมาได้ยินจนหมดสิ้น ทำให้เบนจามินเกิดความเห็นใจ เบนจามินปลอบใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อ จากนั้นก็พาเสี่ยวเยี่ยนจื่อไปเข้าเฝ้าเฉียนหลงเพื่อทูลขอพระเมตตาจากเฉียนหลงให้เฟยเอ๋อ

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อคุกเข่ารับผิดต่อเฉียนหลงเพื่อขอให้พระองค์ทรงมีพระเมตตาอภัยโทษให้เฟยเอ๋อ เฉียนหลงทรงเห็นว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อสำนึกผิดแล้ว พระองค์ก็ทรงมีรับสั่งต่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อว่านางจะต้องทำทุกอย่างเพื่อเปลี่ยนภาพลักษณ์ที่มีต่อไทเฮาให้ได้ถึงจะรักษาชีวิตเฟยเอ๋อไว้ได้  สี่องครักษ์และจื่อเวยต่างพากันแนะนำเสี่ยวเยี่ยนจื่อถึงการเอาพระทัยไทเฮา แต่ทว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับไม่มีความเชื่อมั่นในตนเองจึงขอให้จื่อเวยติดตามนางไปด้วยกัน

               รุ่งขึ้น ไทเฮาทรงรับสั่งให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อเข้าเฝ้า จื่อเวยติดตามเสี่ยวเยี่ยนจื่อเข้าเฝ้าไทเฮาด้วยกัน ไทเฮาทรงมีรับสั่งถามเสี่ยวเยี่ยนจื่อ ด้วยความที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อหวาดกลัวเกรงว่าจะพูดผิดเป็นเหตุให้เฟยเอ๋อต้องตาย นางจึงหันไปมองจื่อเวยทุกครั้งก่อนที่จะทูลตอบคำถามไทเฮา ทำให้ไทเฮาทรงเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมา ไทเฮาทรงมีรับสั่งถามเสี่ยวเยี่ยนจื่ออย่างตรงไปตรงมาว่าเหตุใดเสี่ยวเยี่ยนจื่อจึงมีท่าทีหวาดกลัวพระนางเช่นนี้ หรือว่ากลัวว่าพระนางจะกินนางเข้าไปหรือ เสี่ยวเยี่ยนจื่อไม่สามารถสะกดอารมณ์ไว้ได้จึงตะโกนออกไปว่าไม่ได้กลัวไทเฮากินนาง แต่กลัวเฟยเอ๋อถูกกินต่างหาก ไทเฮาทรงฉงนท์กับคำพูดของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ พระนางจึงทรงรับสั่งถามถึงเหตุผลจนรู้ความจริงว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อทูลขอพระเมตตาให้แก่ม้าซึ่งก่อเรื่องก่อราวขึ้นในวันรับเสด็จ ไทเฮาทรงเห็นแก่จิตใจดีงามของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ พระนางจึงทรงอภัยโทษให้แก่เสี่ยวเยี่ยนจื่อ รวมถึงเฟยเอ๋อด้วย

               ในที่สุดเสี่ยวเยี่ยนจื่อก็ได้รับอภัยโทษจากไทเฮา เสี่ยวเยี่ยนจื่อคิดใคร่ครวญแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมีสาเหตุมาจากนางเพียง   คนเดียว การนี้ทำให้พระสนมอี๋ต้องพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย เมื่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อคิดได้เช่นนั้นจึงชักชวนจื่อเวยไปขอขมาพระสนมอี๋เสี่ยวเยี่ยนจื่อมอบขนมให้พระสนมอี๋เพื่อแสดงไมตรีจิต แต่นางกลับคะยั้นคะยอให้พระสนมกินขนมจนกลืนแทบไม่ทัน หย่งฉีพบเห็นเข้า ด้วยความเป็นห่วงพระสนมอี๋ผู้เป็นแม่จึงออกปากขัดขวางเสี่ยวเยี่ยนจื่อ ทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อรู้สึกน้อยใจคิดว่าไม่ว่านางทำอะไรก็ไม่ถูกทั้งนั้น

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 อื่นๆ

เรื่องย่อซีรีส์ทั้งหมด

เรื่องย่อซีรีส์น่าสนใจอื่นๆ

ดูทีวีออนไลน์

ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 33HD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 28SD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 13Family

APPLICATIONS

  • 3 LIVE Application

    3 LIVE

    3 LIVE Application IOS 3 LIVE Application Android
  • KrobKruaKao Application

    KrobKruaKao

    KrobKruaKao Application IOS KrobKruaKao Application Android
  • Ch3Thailand Application

    Ch3Thailand

    Ch3Thailand Application IOS Ch3Thailand Application Android