Ch3Thailand Logo

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 2-4 ม.ค.2556

เปิดอ่านแล้ว 20 ครั้ง

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 2-4 ม.ค.2556

2-4 ม.ค. 2556

หานเซียงคุกเข่าวิงวอนขอร้องอาหลี่เหอจัวไว้ชีวิตไม่เอ่อตาน หานเซียงกล่าวอำลาไม่เอ่อตานด้วยน้ำตา สายตาของไม่เอ่อตานจับจ้องไปที่หานเซียง ราวกับทวงคำมั่นสัญญาที่มีต่อกัน ไม่เอ่อตานตระหนักดีว่าสถานการณ์เช่นนี้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ จึงกระโจนขึ้นม้าตีฝ่าวงล้อมออกไป ขบวนเดินทางของอาหลี่เหอจัวเดินทางต่อไป

               จื่อเวยเร่งเร้าเสี่ยวเยี่ยนจื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเข้าเฝ้าไทเฮา แต่เสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับสวมใส่ชุดสำหรับฝึกวรยุทธฝึกลมปราณอยู่ในอุทยานโดยไม่นำพาต่อคำพูดของจื่อเวยแม้แต่น้อย สี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่พากันหัวเราะไม่รู้ว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อจะมีน้ำอดน้ำทนได้นานเท่าใด ทั้งสี่จุดธูปขึ้นมาหนึ่งก้านเพื่อพิสูจน์เสี่ยวเยี่ยนจื่อ

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อปรึกษาหารือทุกคนถึงหนทางกอบกู้กิจการฮุ่ยปินโหลวของหลิ่วชิงและหลิ่วหง ทุกคนกลับคัดค้านไม่เห็นด้วยกับความคิดของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ แต่เสี่ยวเยี่ยนจื่อก็ยังคงยืนยันความคิดเห็นของตนเอง จะต้องช่วยเหลือกิจการฮุ่ยปินโหลวจนสุดกำลัง รุ่งขึ้น หย่งฉีและเอ่อคังพาสี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และสองหญิงงาม รวมทั้งนำสุราชั้นดีหนึ่งคันรถมายังฮุ่ยปินโหลว ทุกคนสวมใส่ชุดเตะลูกหนังตีฆ้องร้องป่าวอยู่หน้าฮุ่ยปินโหลวเชื้อเชิญลูกค้าเข้าไปใช้บริการฮุ่ยปินโหลว ลูกค้าหนึ่งร้อยท่านแรกจะได้ดื่มเหล้าโดยไม่ต้องจ่ายเงิน ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาพากันแย่งกันเข้าไปใช้บริการฮุ่ยปินโหลว ไม่เอ่อตานกลับมาด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยบาดแผล บรรดานักสู้จำนวนหนึ่งปรากฏตัวหน้าฮุ่ยปินโหลว

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อ,หย่งฉีและพวกยุ่งอยู่กับการต้อนรับลูกค้าที่มาใช้บริการฮุ่ยปินโหลว โดยเฉพาะสี่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่นึกสนุกร้องเพลงสร้างความสำราญให้ลูกค้า เบนจามินสีไวโอลินสร้างความเพลิดเพลินให้ลูกค้า จู่ๆเซียวเจี้ยนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมด้วยเสียงขลุ่ยสอดรับกับเสียงไวโอลินของเบนจามิน ทำให้ลูกค้าฮุ่ยปินโหลวเคลิบเคลิ้มกับเสียงดนตรีของคนทั้งสอง เสี่ยวเยี่ยนจื่อช่วยเหลือเก็บจานชามลูกค้า ด้วยความที่นางโลภมากจึงเก็บจานชามคราวละมากๆสูงเหนือศีรษะจนแกว่งไปแกว่งมาหวาดเสียวตกลงมาแตกเสียหายยิ่งนัก     เสี่ยวเยี่ยนจื่อไม่ฟังคำเตือนของหย่งฉี ไม่นานนัก เสี่ยวเยี่ยนจื่อก็สะดุดขาตัวเองทำให้จานชามตกลงมาแตกเสียหาย โชคดีที่หย่งฉี,เอ่อคังและเบนจามินช่วยกันกระโจนเก็บจานชามที่ล่องลอยอยู่ในอากาศจนผ่านพ้นวิกฤตไปได้ นึกไม่ถึงว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้เรียกเสียงปรบมือจากลูกค้าได้เป็นอันมาก

               ด้วยความที่ไม่เอ่อตานหลบหนีการตามล่าของเจ้าหน้าที่บ้านเมืองจึงเข้าไปในฮุ่ยปินโหลวโดยไม่ได้ตั้งใจ เจ้าหน้าที่พบสุราจำนวนหนึ่งจึงอนุมานว่าไม่เอ่อตานใช้ล้างแผล  ไม่เอ่อตานซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ในโรงเก็บเหล้าถูกเสี่ยวเยี่ยนจื่อพบเห็นเข้า เสี่ยวเยี่ยนจื่อร้องตะโกนด้วยความตกใจ เอ่อคังและพวกได้ยินจึงพากันมาช่วยเหลือเสี่ยวเยี่ยนจื่อ เอ่อคังและพวกต่อสู้กับไม่เอ่อตานอย่างดุเดือด เมื่อเซียวเจี้ยนปรากฏตัว ทุกคนถึงลามือเมื่อรู้ว่าไม่เอ่อตานได้รับบาดเจ็บสาหัส

               เอ่อคัง,เซียวเจี้ยนและพวกให้ที่พักพิงแก่ไม่เอ่อตานใช้พักรักษาอาการบาดเจ็บ จากการต่อสู้กันทำให้ทุกคนเป็นเพื่อนกัน หลังจากที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับวังหลวงแล้วก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ฮุ่ยปินโหลว ตลอดจนได้พบกับเซียวเจี้ยนให้ฉิงเอ๋อฟัง ทำให้      ฉิงเอ๋อมองเห็นภาพไปด้วย หานเซียงเข้าวังหลวงร่ายรำถวายเฉียนหลง เฉียนหลงทรงหลงใหลในความงามของหานเซียง อาหลี่จึงฉวยโอกาสนี้นำหานเซียงทูลถวายเฉียนหลง ยังความปิติยินดีสู่เฉียนหลงยิ่งนัก

               ขณะที่เบนจามิน,หย่งฉีและเอ่อคังกำลังพูดคุยกันถึงเรื่องที่เฉียนหลงทรงมีพระประสงค์แต่งตั้งหานเซียงเป็นพระสนมนั่นเอง เสี่ยวเยี่ยนจื่อและพวกก็ปรากฏตัวขึ้นแสดงความคัดค้านไม่เห็นด้วย โดยเฉพาะเฉียนหลงจะต้องทรงยึดมั่นต่อความรัก เสี่ยวเยี่ยนจื่อยืนกรานที่จะเข้าเฝ้าเพื่อทูลยับยั้งเฉียนหลง เบนจามิน,หย่งฉีและเอ่อคังพากันขัดขวาง แต่กลับถูกเสี่ยวเย่ยนจื่อและจื่อเวยเล่นงาน

               ไทเฮาทรงเชื้อเชิญบรรดาพระสนมร่วมเสวยพระสุธารสชาต้วยกันเพื่อทรงรับฟังความรู้สึกของทุกคนที่มีต่อหานเซียง ในเวลานี้เองทุกคนถึงรู้ความจริงว่าพระสนมลิ่งตั้งครรภ์แล้ว ไทเฮาทรงปิติยินดียิ่งนัก เบนจามินนำยาไปมอบให้ไม่เอ่อตานที่ฮุ่ยปินโหลว นึกไม่ถึงว่าได้พบกับเซียวเจี้ยนโดยบังเอิญ ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอนั่นเอง เซียวเจี้ยนฉวยโอกาสสับเปลี่ยนยาของเบนจามิน

               เฉียนหลงทรงกริ้วมากกับท่าทีเย็นชาของหานเซียง หานเซียงทูลเฉียนหลงตรงไปตรงมาว่านางต้องจำใจเข้าวังหลวงสนองความประสงค์ของพ่อเพื่อให้แคว้นสงบสุข จากความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวไม่กลัวตายของหานเซียง ทำให้เฉียนหลงทรงเลื่อมใสเป็นอันมาก พระองค์จึงไม่ทรงดึงดันหานเซียงอีกต่อไป ทันใดนั้น เสี่ยวเยี่ยนจื่อก็บุกเข้ามาทูลต่อว่าเฉียนหลงด้วยความโกรธ ตำหนิพระองค์ไม่ยึดมั่นต่อความรัก เฉียนหลงทรงกริ้วจึงทรงตบหน้าเสี่ยวเยี่ยนจื่อฉาดหนึ่งเพื่อเตือนสตินาง เสี่ยวเยี่ยนจื่อวิ่งออกไปด้วยความ    เจ็บใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสร้างความผิดหวังให้จื่อเวยยิ่งนัก

               เสี่ยวเยี่ยนจื่อเศร้าโศกเสียใจมากเห็นว่าฝ่ามือนี้ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกที่มีต่อกัน นางจึงเก็บสัมภาระเพื่อไปจากวังหลวง จื่อเวยและจินสั่วพากันปลอบใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อ แต่ก็ไม่สามารถคลายความโกรธของนางไปได้ หย่งฉีและเอ่อคังพากันมาปลอบใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อ แต่เสี่ยวเยี่ยนจื่อมากจนไม่สามารถครองสติไว้ได้ กระทั่งหย่งฉีสวมกอดเสี่ยวเยี่ยนจื่อ ตอลดจนให้คำมั่นสัญญาจึงทำให้นางสงบลงได้ นึกไม่ถึงว่าความโกรธของเสี่ยวเยี่ยนจื่อได้ถูกหลอมละลายในอ้อมกอดของหย่งฉี

               เอ่อคังและจื่อเวยอยู่ด้วยกันตามลำพังพูดคุยกันถึงเรื่องที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อและเฉียนหลงผิดใจกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ทั้งสองตระหนักถึงรักแท้ เอ่อคังให้คำมั่นสัญญาต่อจื่อเวยจะยึดมั่นต่อความรักตลอดไปเพื่อคลายความวิตกกังวลของจื่อเวย เบนจามินกลับมาจากฮุ่ยปินโหลวได้พบกับฉิงเอ๋อเข้าโดยบังเอิญ เมื่อฉิงเอ๋อรับรู้เรื่องราวของเซียวเจี้ยนก็ทำให้นางมีความสุขเป็นอันมาก

               เฉียนหลงทรงเสด็จปลอบเสี่ยวเยี่ยนจื่อและจื่อเวยด้วยพระองค์เอง   พระองค์ทรงมีรับสั่งว่านับแต่นี้เป็นต้นไป ในแต่ละเดือนจะอนุญาตให้ทั้งสองออกนอกวังหลวงเป็นเวลาสามวัน เมื่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อได้ยินว่าจะได้ออกจากวังหลวงก็ดีใจมากรีบนำความไปบอกเบนจามิน   ขณะที่เสี่ยวเยี่ยนจื่อเดินไปพลางเดาะลูกหนังไปพลาง เสี่ยวเยี่ยนจื่อก็พบเห็นหย่งฉีและเอ่อคังกำลังต้อนรับอาคันตุกะสำคัญ ด้วยความสนใจเสี่ยวเยี่ยนจื่อจึงแอบสะกดรอยตามไป เสี่ยวเยี่ยนจื่อไม่ระวังเตะลูกหนังไปถูกศีรษะขององค์หญิงซินหยง เรื่องนี้ยังความตกตะลึงสู่ไทเฮาเป็นอันมาก นับเป็นอีกครั้งที่ไทเฮาทรงไม่สามารถให้อภัยในความสะเพร่าของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ เฉียนหลงทรงสดับว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อก่อเรื่องขึ้น พระองค์จึงทรงมีพระบัญชาให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อขอขมาราชทูตและองค์หญิงซินหยงในงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้ แต่เสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับไม่นำพาต่อพระบัญชาของเฉียนหลง สร้างความปวดหัวให้หย่งฉี,เอ่อคัง,จื่อเวยและเบนจามินเป็นอันมาก

               จากคำแนะนำของหย่งฉี,เอ่อคัง,จื่อเวย,เบนจามินและพวก ทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อตัดสินใจตระเตรียมการต้อนรับองค์หญิงซินหยง ทุกคนรู้สึกหวาดผวาเมื่อเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อเป็นตัวตั้งตัวตีจัดงาน ตกดึก ตำหนักฉือหนิงจัดงานเลี้ยงต้อนรับราชฑูตและครอบครัว     องค์หญิงซินหยงพระธิดาของราชฑูตร่ายรำเป็นที่ต้องตาต้องใจยิ่งนัก

               เส่ยวเยี่ยนจื่อเห็นองค์หญิงซินหยงตระเตรียมการมาเป็นอย่างดี เพื่อไม่ให้น้อยหน้า หลังจากที่องค์หญิงซินหยงทำการแสดงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทันใดนั้น เสียงกลองก็ดังขึ้นมา เสี่ยวเยี่ยนจื่อตีกลองเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ทุกคนตกตะลึงด้วยไม่เชื่อสายตาที่เห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อร่ายรำกลองยาว หย่งฉีเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อร่ายรำกลองยาวตามลำพังจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปร่ายรำกับนาง แต่นึกไม่ถึงว่าความตั้งใจของเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับไม่เป็นที่พอพระทัยของไทเฮา ด้วยพระนางทรงเห็นว่าการแสดงพื้นบ้านเช่นนี้ไม่ควรนำมาแสดงในวังหลวง เฉียนหลง,เอ่อคัง,จื่อเวยได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ พระสนมอี๋โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา...

               หลังจากที่งานเลี้ยงเสร็จสิ้น เสี่ยวเยี่ยนจื่อรู้สึกภาคภูมิใจกับการแสดงของนางเป็นอันมาก หย่งฉีแสดงความยินดีต่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อที่สามารถผ่านพ้นอุปสรรคไปได้ เอ่อคัง,จื่อเวยและเบนจามินเปิดโอกาสให้เส่ยวเยี่ยนจื่อและหย่งฉีอยู่ด้วยกันตามลำพัง ทั้งสองเดินเล่นด้วยกันท่ามกลางคืนเงียบสงัด ทันใดนั้น พระสนมอี๋ก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืด ด้วยใบหน้าที่เย็นชาของพระสนมอี๋ทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อและหย่งฉีมีลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดีอย่างแน่นอน พระสนมอี๋มีคำสั่งให้หย่งฉีกลับตำหนักด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน ทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อเจ็บปวดใจมากจึงเดินกลับตำหนักตามลำพังท่ามกลางความมืด

               หลังจากที่กลับมาถึงตำหนักหย่งเหอ หย่งฉีก็ถูกพระสนมอี๋อบรมสั่งสอนเป็นการใหญ่ หย่งฉียืนกรานว่าตนทำทุกอย่างเพื่อเสี่ยวเยี่ยนจื่อ จื่อเวยเห็นเสี่ยวเยี่ยนจื่อกลับมาตามลำพังด้วยความหดหู่จึงเข้าไปปลอบใจนาง ด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและเปี่ยมด้วยกำลังใจทำให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อมีความหวังขึ้นมา...

               หลังจากที่เฉียนหลงทรงแต่งตั้งหานเซียงเป็นพระสนมอย่างเป็นทางการแล้ว หานเซียงก็ทูลขอพระเมตตาจากเฉียนหลงทรงอนุญาตให้นางส่งอาหลี่เหอจัวเดินทางกลับแคว้น เฉียนหลงทรงมีพระบัญชาให้หย่งฉีและเอ่อคังร่วมเดินทางไปด้วยเพื่ออารักขาพระสนมเซียง นึกไม่ถึงว่าเมื่อมาถึงนอกประตูเมือง ไม่เอ่อตานก็ปรากฏตัวขึ้นชิงตัวหานเซียง หย่งฉีและเอ่อคังนำกำลังทหารรับมือไม่เอ่อตานและพวก หย่งฉีต่อสู้กับนักสู้ชุดดำคนหนึ่งพบว่านักสู้ชุดดำนี้คือไม่เอ่อตานซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสนั่นเอง หานเซียงเจ็บปวดมากเมื่อเห็นเนื้อตัวของไม่เอ่อตานเต็มไปด้วยบาดแผล นางคุกเข่าวิงวอนขอร้องหย่งฉีและเอ่อคังไว้ชีวิตไม่เอ่อตาน รักแท้ของหานเซียงและไม่เอ่อตานทำให้หย่งฉีและเอ่อคังใจอ่อนปล่อยไม่เอ่อตานไป โชคดีระหว่างทางได้พบกับเซียวเจี้ยน หลังจาก      ที่เอ่อคังส่งสัญญาณบอกเป็นนัยต่อเซียวเจี้ยนแล้วก็พาหานเซียงกลับวังหลวง

               เมื่อกลับถึงวังหลวง เอ่อคังและหย่งฉีก็เข้าเฝ้ากราบทูลเฉียนหลงอย่างตรงไปตรงมาถึงเรื่องที่หานเซียงถูกชิงตัว เฉียนหลงทรงกริ้วที่หย่งฉีและเอ่อคังปล่อยตัวคนร้ายไป นอกจากนี้ยังทรงเจ็บปวดที่หานเซียงยังคงรักมั่นต่อคนรัก ด้วยความที่เอ่อคังและหย่งฉีเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของไม่เอ่อตาน ทั้งสองจึงรีบรุดไปยังหยูอี้กว่านโดยขอให้เบนจามินพาหมอหลวงฉางโซ่วมารักษาอาการบาดเจ็บให้ไม่เอ่อตาน

 

เรื่องย่อซีรีส์ องค์หญิงกำมะลอ ป่วนกำลัง 3 อื่นๆ

เรื่องย่อซีรีส์ทั้งหมด

เรื่องย่อซีรีส์น่าสนใจอื่นๆ

ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 33HD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 28SD
ดูทีวีออนไลน์ ช่อง 13Family
Mello.me
YouTube Ch3Thailand

APPLICATIONS

  • 3 LIVE Application

    3 LIVE

    3 LIVE Application IOS 3 LIVE Application Android
  • KrobKruaKao Application

    KrobKruaKao

    KrobKruaKao Application IOS KrobKruaKao Application Android
  • Ch3Thailand Application

    Ch3Thailand

    Ch3Thailand Application IOS Ch3Thailand Application Android